شمارهٔ ۱۹۵
هوش مصنوعی: این شعر به غم ناشی از دوری و جدایی معشوق می‌پردازد. شاعر از کوری دل خود به خاطر عشق و رقیب سخن می‌گوید و بیان می‌کند که همه‌جا و حتی در سختی‌ها، تنها به یاد معشوق می‌باشد. او از درد و رنج ناشی از جدایی رنج می‌برد و دعا می‌کند تا به محبوبش برسد. شاعر به زیبایی عشق اشاره کرده و عشق را به عنوان مرهم دل می‌داند. در نهایت، شاعر از حسن و زیبایی معشوق سخن می‌گوید و او را پادشاه دل‌ها می‌نامد.
کور شد از غم رقیب کان پری از بام ماستکوری چشم رقیب روشنی چشم ماست
هوش مصنوعی: از شدت غم و ناراحتی به خاطر رقابت و دشمنی، او چنان نابینا شده است که نمیتواند ببیند که آن پری (معشوق) که از بام ما رفته، حقیقتاً چقدر برای ما روشنایی و زیبایی به ارمغان آورده است. در واقع، کوری چشم رقیب باعث روشنایی و شادابی چشم ما میشود.
از همه عالم بود منزل من کوی دوستمنزل ازین خوبتر در همه عالم کجاست
هوش مصنوعی: از تمام دنیا، خانه من در کوی دوست است و در بین همه جاها، هیچ مکانی بهتر از اینجا نمیتوان یافت.
بیهده تا کی زنم دست بسر از غمشدست من از کار شد نوبت دست دعاست
هوش مصنوعی: دیگر تا کی باید به خاطر غمش خود را ناراحت کنم؟ اکنون دیگر توانم تمام شده و تنها وقت آن رسیده که دعا کنم.
یار طبیب دل است گر ز جفا سوخت دلدست چو برهم نهد مرهم داغ جفاست
هوش مصنوعی: دوست مانند پزشک است برای دل، اگر دل به خاطر ناراحتیها بسوزد، وقتی که او دست خود را بر زخم جفای زندگی نهد، مرهمی بر آن درد میگذارد.
خاک رهی کش بود نقش قدمهای اوقبله اهل وفا کعبه اهل صفاست
هوش مصنوعی: زمین راه او، نشانه قدمهای اوست و برای وفاداران، محل عبادت و قبلهای همچون کعبه است.
لاله صفت کام ماست داغ جفا از حبیبچشم و دل بوالهوس بر گل باغ وفاست
هوش مصنوعی: مشکلاتی که از سوی محبوب به ما وارد میشود، مانند داغی بر قلب و دل ماست، در حالی که نعمتهای زیبایی را مانند گلها در باغ وفا داریم.
کوهکن از هجریار گر کند افغان رواستکوه بنالد ز هجر، هجر بلای خداست
هوش مصنوعی: اگر کوهکن به خاطر دوری از هجریار فریاد کند، این کارش صحیح است، زیرا کوه به خاطر جدایی ناله می‌کند و جدایی، عذاب الهی است.
از آن شاه حسن پادشه وقت شدظل همایون دوست سایه فر هماست
هوش مصنوعی: از آن پادشاه خوب صورت، زمانی رسید که سایهی خوشبختی دوست، بر سر مردم پاشیده شد.