شمارهٔ ۲۱۲

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات متناقض خود صحبت می‌کند؛ دل او از گریه پر است ولی لب‌هایش مانند غنچه‌ای خندان به نظر می‌رسند. او خود را مانند گلی می‌داند که از گریه شکفته است. همچنین بیان می‌کند که تنها شکستگی عشق است که می‌تواند انسان را از سلامت دور کند و تجربه نشان داده است که درد نیز درمانی دارد. او به زیبایی‌های زلف معشوق اشاره کرده و می‌گوید که عشقش دل‌های زیادی را تحت تأثیر قرار داده است. شاعر به پیچیدگی‌های عشق و شرایط سختی که مردم در آن‌اند، اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که فرشته‌ای در چشمان مردم پنهان است. پایان شعر نیز به یاد و غم دوست اشاره دارد که همچنان در دل او باقی مانده است.