شمارهٔ ۲۲۰
هوش مصنوعی: این متن شعری از حافظ است که به زیبایی‌های عشق و دلتنگی می‌پردازد. شاعر از دل و جان خود می‌گوید که به خاطر عشق و جوانی همه چیز را از دست داده است. او به زلیخا اشاره می‌کند که با شجاعت در راه عشق قدم گذاشته است. همچنین، به عشق‌های ناتمام و حسرت‌بار در زندگی اشاره می‌کند و از آتش خشم و دلتنگی صحبت می‌کند. در نهایت، شاعر از حال و روز خراب خود در دورانی که گنجی در دل ویرانی‌ها جستجو می‌کند، سخن می‌گوید و از دوستانش می‌خواهد که پیش از آن روز که همه چیز نابود شود، او را دریابند.
خوش درآ در خانه دل زانکه جان از خانه رفتکم کن این نا آشنایی کز میان بیگانه رفت
هوش مصنوعی: به خانه دل خوش آمدی، زیرا که روح از آنجا رفته است. این ناآشنایی را کمتر کن چون بیگانگان از میان رفتهاند.
خرم آن کز بهر دل جان و جوانی جمله باختچون زلیخا در طریق عاشقی مردانه رفت
هوش مصنوعی: شادی و سرخوشی از آن کسی است که برای عشق و جوانیاش همه چیز را فدای معشوق کند، مانند زلیخا که با شجاعت در مسیر عشق قدم گذاشت.
شمع من سر تا قدم حسن است و لطف و مردمیآتش خشمی که بودش بر سر پروانه رفت
هوش مصنوعی: شمع من تمام وجودش زیبایی و جذابیت است و آتش خشم او که بر سر پروانه بود، به او منتقل شد.
پنج روزی مانده، از میخانه چون بیرون رودهر که او پنجاه سالش عمر در میخانه رفت
هوش مصنوعی: هر کسی که پنج روز به پایان عمرش مانده باشد، اگر پنجاه سال را در میخانه گذرانده باشد، چگونه میتواند از آنجا خارج شود؟
شانه گفت: از زلف او تا بی گشادن مشکل استحالیا حرف امیدی بر زبان شانه رفت
هوش مصنوعی: شانه گفت: از آنجا که او زلفش را نمیگشاید، کار بسیار دشواری شده است. در حال حاضر، امیدی بر زبان شانه جاری شد.
دانه خالت که بر رخ دلفریب افتاده استای بسا مرغ دلی کو بر سر این دانه رفت
هوش مصنوعی: دانهای که بر صورت زیبای تو افتاده، موجب کمال زیباییات شده؛ بسیاری از دلها به خاطر این دانه، به سمت تو جذب شدهاند.
جان من دریاب اهلی را درین دیر خرابپیش از آن روزی که گویی گنج ازین ویرانه رفت
هوش مصنوعی: ای جان من، به نجات اهلی توجه کن؛ در این مکان خراب و ویرانه قبل از آن روزی که بگویی گنج و ثروت از این ویرانه رفته است.