شمارهٔ ۲۳۶
هوش مصنوعی: این شعر به بیان عشق و زیبایی های آن می‌پردازد. شاعر با اشاره به اینکه با وجود مشکلات و غم‌های عشق، هنوز هم خواهان درک و تجربۀ آن است، به زیبایی عشق و شوق‌اش اشاره می‌کند. او می‌گوید که حتی اگر نتوان به وصال محبوب رسید، همچنان در جستجوی عشق خوش است. همچنین، شاعر تأکید می‌کند که لذت‌های دنیایی مانند می‌نوشی و زیبا بودنی که در کنار محبوب است، باعث شادی او می‌شود. در نهایت، شاعر بر این باور است که عشق و مستی‌اش روز و شب او را به خوشی می‌آورد.
از لطف اگرچه با سگ خویشت عجب خوش استمن کیستم که با تو نشینم ادب خوش است
هوش مصنوعی: اگرچه من از لطف تو به اندازهی سگ نمیرسم، ولی خوشحالم که در کنار تو هستم و رفتارم را رعایت میکنم.
گر کعبه وصال تو نتوان بسعی یافتننشینم از طلب که درین ره طلب خوش است
هوش مصنوعی: اگر نتوانم به وصال تو با تلاش برسم، از جستجو دست نخواهم کشید؛ زیرا در این راه جستجو، لذتی نهفته است.
گر بر تو خوش بود غم و اندوه عاشقیورنی بهر که هست نشاط و طرب خوش است
هوش مصنوعی: اگر غم و اندوه عاشقی برای تو دلپذیر است، پس به هر کسی که شادی و خوشحالی دارد، تبریک میگویم.
من منع صوفی از می و شاهد نمیکنمبا لعل یار ساغر می لب بلب خوش است
هوش مصنوعی: من نمیتوانم مانع صوفی شوم که از شراب و زیبایی معشوق لذت ببرد، چون مهمانی با لبان خوش و میگساری یار، بسیار دلنواز است.
صاحب خرد خمار بلا سال و مه کشداهلی که مست عشق بود روز و شب خوش است
هوش مصنوعی: کسی که دارای عقل و خرد است، هر سال و هر ماه را با تلخیها و مشکلاتش میگذراند، اما کسی که در عشق غرق شده و حالتی شبیه مستی دارد، روز و شبش خوش و شیرین است.