شمارهٔ ۲۳۷
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و درد و سوزی می‌پردازد که عاشق در دل خود احساس می‌کند. در ابتدا، به زیبایی‌های چهره معشوق اشاره می‌شود که مانند شمع می‌سوزد. هر کسی که به این زیبایی نگاه کند، از عشق او سوخته می‌شود. شعله‌ی عشق، حتی دل سنگی را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد. همچنین، شعر به زنی هندو اشاره می‌کند که در عشق وفادار است و در آتش محبت می‌سوزد. در ادامه، نویسنده از درد و خون دل خود می‌گوید که باعث شده قلبش مانند فولاد بسوزد. در نهایت، به حال دلسوخته‌ای اشاره می‌شود که تنها چون صید در دام عشق گرفتار شده و این عشق، او را به شدت می‌سوزاند. این شعر نشان‌دهنده شدت احساسات و مشقات عشق است.
شمع رخسار بتان خانه ز بنیاد بسوختهرکه را چشم برین طایفه افتاد بسوخت
هوش مصنوعی: شمع صورت زیبای معشوقان از بنیاد سوخت، و هر کسی که نگاهی به این گروه انداخت، دلش آتش گرفت و سوخت.
شرر تیشه فرهاد دلیلست بر آنکه دل سنگ هم از حسرت فرهاد بسوخت
هوش مصنوعی: تیشه فرهاد که در دل سنگی کند، گواهی بر این است که حتی دل سنگی هم از عشق و حسرتفرهاد سوخته است.
مرد عشق آن زن هندوست که در کیش وفازنده چونشمع در آتش شد و آزاد بسوخت
هوش مصنوعی: مرد عشق کسی است که به خاطر وفاداری، مانند شمعی در آتش زندگی می‌کند و با وجود سوختن، آزادانه به عشق خود ادامه می‌دهد.
از تف خون دلم خنجر او سرخ شدستیاز سوز جگر من دل فولاد بسوخت
هوش مصنوعی: از شدت درد و رنجی که در دل دارم، خنجر او به خونم رنگین شده است و آتش سوزان جگرم باعث شده که دل فولادینم بسوزد.
عاقبت اهلی دلسوخته چون صید اسیرآنچنان مرد که بروی دل صیاد بسوخت
هوش مصنوعی: در نهایت، کسی که عاشق و دلسوخته است، مانند طعمهای از صید، به قدری تحت تأثیر قرار میگیرد که دل شکارچی (یا محبوبش) نیز به خاطر او می‌سوزد.