شمارهٔ ۲۷۲
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عاشقانه و شادی‌های مرتبط با عشق اشاره دارد. شاعر از اتفاقات خوشایند و لحظات شیرین در عشق صحبت می‌کند. او به تصویری از زندگی پر از لذت و زیبایی اشاره دارد که در آن زخم‌های عشق به گل‌ها و خوشبوها تبدیل می‌شود. هر یک از ابیات به توصیف خوشبختی‌هایی می‌پردازد که از عشق می‌آید: لب‌های شیرین، زیبایی‌های معشوق و لحظات شادی‌بخش. در نهایت، این شعر نشان‌دهنده‌ی عمق احساسات و زیبایی‌های ناشی از عشق است.
خوش آنکه دور فلک بر مراد من میگشتکه خار گلشن بختم گل و سمن می گشت
هوش مصنوعی: خوشا به حال کسی که روزگار طبق خواستهاش پیش برود، به طوری که دشواریها و مشکلات زندگیاش به زیباییها و نعمتها بدل شود.
خوش آنکه بر من لب تشنه خون ترش میشدمرا از آن ترشی آب در دهن می گشت
هوش مصنوعی: خوش به حال کسی که وقتی من تشنه هستم، از خون ترش شدهام، زیرا آن ترشی برایم مانند آب در دهان می‌شود.
خوش آنکه از سخنم لب چو غنچه گر بستیدگر شکفته تر از گل بیک سخن می گشت
هوش مصنوعی: خوشا به حال کسی که اگر از حرفهای من، لبش را مانند غنچه ببندد، باز هم با یک کلام دیگر، بیشتر از گل به شکوفه میرسد.
خوش آنکه گر گرهی می فتاد در کارمگره گشای من آن زلف پرشکن می گشت
هوش مصنوعی: خوشا به حال کسی که اگر در کارش مشکلی پیش می‌آید، همان زلف پرچین و شکن محبوبش به کمکش می‌آید و مشکلش را حل می‌کند.
خوش آنکه در ظلمات غم آن لب شیرینز خنده چشمه حیوان به چشم من می گشت
هوش مصنوعی: سعید است کسی که در تاریکیهای اندوه، لبخند شیرین آن چشمه حیات را در چشمهای من میبیند.
خوش از آنکه از رخ آن بت هزار عاشق مستبیک نظاره که می کرد برهمن می گشت
هوش مصنوعی: خوشا به حال کسی که با یک نگاه از چهره آن معشوق، قلب هزار عاشق را شگفتزده کرده است و همه آنها در حال مستی و حیرت به او نگاه میکنند.
خوش آنکه گاه تبسم هزار چون اهلیفدای آن لب شیرین و آن دهن می گشت
هوش مصنوعی: خوشا به حال کسانی که به عشق لب‌های شیرین و دهانی خوشبو، خود را فدای لبخندی میکنند که هزار بار شادابتر از زندگی است.