شمارهٔ ۲۷۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساسات عاشقانه و نگرانی‌های خود از رقبای عشق می‌پردازد. او بیان می‌کند که از وقتی که عشق و وصال محبوبش از او دور شده، دایماً در غم و اندوه است. عشق او را مجبور کرده که احساساتش را پنهان کند و او تنها بر عشق‌اش تأکید می‌کند. شاعر از محبوب می‌خواهد که به عنوان دلیل و نشانه حیاتش خود را نشان دهد. در نهایت، او به درد و رنج عشق اشاره می‌کند و از سنگینی بار آن بر روی دلش سخن می‌گوید.
گه نظاره دلم ایمن از رقیبان استکه هرکه هست چو من در رخ تو حیران است
هوش مصنوعی: گاه به تماشای دل مینشینم و در امان از دشمنان و رقیبان هستم، زیرا هر کسی که در چهره تو نگاه می‌کند، مانند من دچار حیرت و شگفتی است.
چو رفت دامن وصلت ز دست من بیرونهمیشه دستم ازین غصه در گریبان است
هوش مصنوعی: وقتی که دامن عشق و وصال از دستم خارج شد، همیشه دستم به خاطر این غم در گریبانم است.
محبت تو من از بیم خصم می پوشموگرنه اینکه تو بینی هزار چندان است
هوش مصنوعی: من از ترس دشمنان محبت تو را پنهان میکنم، وگرنه عشق و علاقهام به تو بسیار بیشتر از آن چیزی است که تو میبینی.
تو خود دلیل شو ای چشمه حیات مراکه خضر گمشده ره هم ازین بیابان است
هوش مصنوعی: ای چشمه حیات من، خودت دلیل وجود من باش؛ چراکه حتی خضر، راهنمای گمشدهام، از این بیابان عبور کرده است.
مدار درد سر خلق بیش ازین اهلیدلی که خون شود از عشق بر که تاوان است
هوش مصنوعی: بهتر است که زحمت و دردسرهای مردم را بیشتر نکنید، چرا که دلهایی که به خاطر عشق به درد آمدهاند، نیاز به انصاف دارند و لازم است کسی پاسخگوی این عاطفه و رنج باشد.