شمارهٔ ۲۷۴
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و محبوبیت معشوق اشاره دارد و به وصف ویژگی‌های او می‌پردازد. شاعر از زیبایی‌های ظاهری معشوق مانند قد و قامتش می‌گوید و همچنین از پاکی و بی‌خبری او از آلودگی‌های دل دیگران سخن می‌گوید. درد و رنج عشق و فاصله از معشوق نیز در این شعر مورد توجه قرار گرفته و به تأثیر آن بر سرنوشت عاشق پرداخته می‌شود. شاعر در نهایت به یادآوری این نکته می‌پردازد که حتی در غم و افسردگی، معشوق همچنان درخشان و بی‌خبر از دردهای عاشق است.
این چه سروست که از گلشن جان خاسته استوین چه قدست که چون نخل گل آراسته است
هوش مصنوعی: این چه موجودی است که از باغ جان برخاسته و این چه قامت زیبایی است که مانند نخل، دلنشین و زیبا به نظر میرسد؟
گرد بر دامن پاکت نرسد از ره کسخاصه گردی که از آلوده دلی خاسته است
هوش مصنوعی: هیچ کس نمیتواند آلودگی یا ناخالصیای به دامن پاک تو بچسپاند، به ویژه اگر این آلودگی ناشی از دلهای آلوده باشد.
وای اگر آنقدر افزوده شود روز فراقکز شب قدر وصال تو فلک کاسته است
هوش مصنوعی: وای اگر روزهای جدایی آنقدر طولانی شود که شب قدر وصال تو به اندازهای کمتر شده باشد.
عشق اگر تیغ برآرد سپر عقل چه سود؟بر سر بنده رود آنچه خدا خواسته است
هوش مصنوعی: اگر عشق به صورت تندی و خشم خود را نشان دهد، عقل دیگر نمیتواند کمکی کند. در این حال، هر چه بر سر فرد بیفتد، مقدر و خواست خداوند است.
اهلی از برق جهانسوز غمت بی خبرستورنه این خرقه صدپارچه پیراسته است
هوش مصنوعی: دوست من، اگر چه به نظر میرسد که از درد و غم تو بی‌خبر است، اما در واقع این لباس کهنه و پاره من، به خاطر درون پر از احساساتم به این شکل درآمده است.