شمارهٔ ۲۸۲
هوش مصنوعی: این متن شعر درباره‌ی امید و تغییر وضعیت زندگی است. شاعر به پذیرش فصل جدیدی اشاره می‌کند که در آن غم و رنج به پایان می‌رسند و شادی و خرمی جایگزین آنها می‌شود. او به وضعیت ناخوشایند و گریه و اندوه اشاره کرده و با بیان اینکه وقت تغییر فرا رسیده، علامت می‌دهد که باید به سمت شادی و امید حرکت کرد. در نهایت، شاعر از تکرار اندوه پرهیز کرده و بر لذت از زندگی تأکید می‌کند.
دلا، خار ستم از پا برون خواهد شدن وقت استغمی کز دل نشد هرگز کنون خواهد شدن وقت است
هوش مصنوعی: ای دل، وقت آن رسیده است که زخمهای ستم را از پاهایت برداری و غمی که هیچگاه از دل نتوانستهای پاک کنی، حالا باید از دل بیرون برود.
خزان غم ورق گرداند و بوی نوبهار آمدرخ زردم ز شادی لاله گون خواهد شدن وقت است
هوش مصنوعی: فصل خزان غم را به فراموشی میسپارد و عطر بهار تازه از راه میرسد. حالا وقت آن است که چهرهام که زرد شده، پر از شادی و رنگ گل لاله گردد.
گذشت آن خشکسان غم مریز ای دیده سیل خونکه آب چشم از شادی برون خواهد شدن وقت است
هوش مصنوعی: دید تو دیگر غمگین نباش، ای چشم! زمان آن فرا رسیده که از شادی اشک بریزی و دیگر نگران گذشته نباش.
بدین بخت نگون اهلی قیامت کم کن از گریهکه طاق آسمان زین غم نگون خواهد شدن وقت است
هوش مصنوعی: به این سرنوشت شوم قضا و قدر، از گریه و اشک خود بکاه، زیرا که این غم و اندوه ممکن است باعث شود که آسمان نیز از شدت درد و رنج، فرو بریزد. اکنون وقت آن است که در این وضعیت فکر کنیم.