شمارهٔ ۲۸۱
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار بیان می‌کند که عشق واقعی به معنای ارتباط و نزدیکی فیزیکی نیست، بلکه آنچه اهمیت دارد، دلتنگی و دوری از محبوب است. او می‌گوید که حتی اگر تمام جهان در برابرش قرار گیرد، باز هم تنها تصویر محبوبش در دل او جا دارد و هیچ چیزی ارزشمندتر از او نیست. عشق او به محبوبش به قدری عمیق است که حتی زخم‌های او را از رحم رقیب ترجیح می‌دهد و لبخند دوست را چون گلی زیبا می‌داند که جانش را شاداب می‌کند. به طور کلی، او عشق حقیقی را در محرومیت و فراق از معشوق می‌بیند.
عاشق آن نیست که شد محرم و همدم بر دوستعاشق آنست که محروم بود از در دوست
هوش مصنوعی: عاشق واقعی کسی نیست که به خاطر نزدیکی و ارتباط با محبوبش، در کنار او قرار گرفته باشد. بلکه عاشق حقیقی آن کسی است که به دلیل دوری و محرومیت از محبوبش، احساس واقعی عشق را تجربه می‌کند.
گر فلک هر دو جهان در نظرم عرض کنددر دلم نقش نبندد بجز از پیکر دوست
هوش مصنوعی: اگر آسمان همه چیز را در دو جهان به من نشان دهد، در دل من جز تصویر محبوبم جایی نخواهد داشت.
برو ایخواجه مگو از سر یوسف بگذرزانکه مویی بدو عالم ندهم از سر دوست
هوش مصنوعی: ای آقا، از یوسف نگو و به او نپرداز، زیرا من هیچ چیز را به اندازهی موی او، که محبوب من است، نمیارزم.
زخم دلدار به از رحم رقیب است مراخوشتر از مرهم اغیار بود نشتر دوست
هوش مصنوعی: زخم محبت و درد دلدار برای من از رحم و شفقت رقیب بهتر است؛ چرا که درد و زخم ناشی از دوست برایم ارزشمندتر از مرهم و داروی دیگران است.
باز اهلی دهن دوست چو گل خندان استمیوزد جان امید از لب جان پرور دوست
هوش مصنوعی: دوست همچون گلی خندان، خوش زبان است و این باعث میشود که روح امید از لبهای او که جان میبخشد، زنده و شاداب شود.