شمارهٔ ۲۸۸
هوش مصنوعی: این شعر درباره درد و رنج عاشقانه سخن می‌گويد. شاعر از تلخی صبر و درد جگر سوز خود می‌گوید و بیان می‌کند که عشقش باعث رنج و عذابی عمیق برای او شده است. او به وضعیت خود و احساساتش در برابر رقیب و معشوق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که در حالی که خود در آتش عشق می‌سوزد، دیگران از این وضعیت بی‌خبرند. همچنین به وجود بلاها و مشکلات در مسیر عاشقانه خود اشاره کرده و به نصیحتی به ناصحان می‌پردازد که از قضاوت درباره معشوقش پرهیز کنند. در نهایت، شاعر خواهان حفظ حریم و پرده‌پوشی در عشق است تا تفاوت‌ها و دردهای او را درک کنند.
صبر تلخ است و دوای من خونین جگر استداروی درد من از درد جگر سوزتر است
هوش مصنوعی: صبر کردن سخت و دردناک است و درمان من، که خون جگرم را میسوزاند، از خود درد بیشتر است.
چون ننالم که رقیبش بجفا می کشدموین که او آگه ازین نیست جفای دگرست
هوش مصنوعی: اگر من از دلتنگیام نالیدم، به این علت است که رقیبم به من ظلم می‌کند و این که او از آنچه که بر من میگذرد بیخبر است، خود نشانی از ظلم دیگری است.
منم آن دلشده پروانه که جا بر سر شمعبی خبر سوخته ام تا دگران را خبرست
هوش مصنوعی: من همان پروانهی عاشقی هستم که بیخبر از آتش شمع در کنار آن سوختهام، در حالی که دیگران از این داستان اطلاع دارند.
هر کجا غمزده شوخی است بلای دل ماستتیر باران بلا در ره اهل نظرست
هوش مصنوعی: هر جا که اندوه و غم وجود دارد، درد دل ما نیز آنجاست. مشکلات و مصایب مانند بارانی از تیر، بر سر افراد صاحب نظر میبارد.
ناصحا من نکنم ترک بتان قصه مخوانگفتگویی که بجایی نرسد درد سر است
هوش مصنوعی: ای ناصحان، من از یاد کردن بتان دست برنمیدارم، زیرا گفتگوهایی که به جایی نمیرسند، تنها دردسر میآفرینند.
اهلی از بهر خدا پرده زنار بکشکه تفاوت زتو تا بر همنان اینقدرست
هوش مصنوعی: به خاطر خدا، پرده حجابی بر خود بکش که اختلاف تو با دیگران بسیار زیاد است.