شمارهٔ ۲۸۷
هوش مصنوعی: شعر درباره‌ی بهار و احساساتی است که به همراه آن می‌آید. گل نو و آغاز زندگی جدید در طبیعت، احساس غم دیرینه را در دل شاعر زنده می‌کند. مرغ جان در قفس سینه‌اش نفس می‌زند و حریفی که در شب‌های گذشته باعث غم او بود، امروز او را به می‌نوشی دعوت می‌کند. زیبایی‌های مه نو و تاثیر آن بر دل‌ها، در حالی که در نهایت به اشک و دود دل‌ها می‌انجامد، بیان می‌شود. شاعر اشاره می‌کند که عشق و زیبایی (نماد لب لعل) را نمی‌توان به راحتی از دیگران پنهان کرد. همچنین او از درد و رنجی که داغ شراب بر خرقه پشمین او می‌گذارد سخن می‌گوید. در نهایت، بر این نکته تأکید می‌کند که دنیای تازه برای روح او تنگ و محدود است و او به یاد گلشن‌های پیشین خود دلتنگ است.
گل نو آمد و ما را غم دیرینه گرفتمرغ جان را نفس اندر قفس سینه گرفت
هوش مصنوعی: گل تازهای آمده و ما همچنان غمهای قدیمی را به دوش میکشیم. پرندهای که روح ما را به خود اختصاص داده، در قفس سینهامان حبس شده است.
آن حریفی که شبش بودمی از خون دلمبازش امروز هوای می دوشینه گرفت
هوش مصنوعی: دوست و رفیقی که در شب‌های غمناک و پر از درد من کنارم بود، امروز به یاد روزهای خوش گذشته و نوشیدن شراب، دلش هوای آن لحظات را کرده است.
چند جان همه را آن مه نو خط سوزدآخرش دود دل خلق در آیینه گرفت
هوش مصنوعی: چند نفر جان خود را به خاطر زیبایی آن ماه نو فدای عشق میکنند، اما در پایان، دلهای مردم به مانند دودی در آینه میماند.
گنج سر دهنش تا نبرد راه کسیمهر خط لب لعلش در گنجینه گرفت
هوش مصنوعی: هرگاه که خوشبختی و ثروت در زندگی کسی بهدست نمیآید، نیاز به توجه و مراقبت است تا دیگران نتوانند به آن دسترسی پیدا کنند. زیبایی و جذابیت او همچون گنجینهای ارزشمند است که باید حفظ شود.
دی مرا بود گذر بر سر کوی دگریره بمن دوش سک کویش ازان کینه گرفت
هوش مصنوعی: من شب گذشته در حال گذر از کوچهای دیگر بودم، که ناگهان بر سر کوچهای که تو در آن هستی، متوجه حسادت و کینهای شدم.
بسکه بر خرقه پشمین بودم داغ شرابدر دلم آتش ازین خرقه پشمینه گرفت
هوش مصنوعی: به خاطر اینکه مدت زیادی است در لباس زهد و پارسایی به سر میبرم، دل من که مملو از عشق و شوری است، به آتش عشق دچار شده است. دل ناآرام من تحت تأثیر این لباس زاهدانه قرار گرفته و شعلهور شده است.
تازه گلزار جهان بر دل اهلی تنگ استمرغ روحش ره آن گلشن دیرینه گرفت
هوش مصنوعی: جهان جدید و زیبا برای دل انسانهای درگیر و دلتنگ، تنگ و محدود به نظر میرسد؛ روح او در جستجوی آن باغ همیشه سبز و قدیمی است.