شمارهٔ ۲۹۷

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساسات و درد دل عاشقانه خود می‌پردازد. او از ناامیدی و درماندگی عاشق صحبت می‌کند و می‌پرسد که در برابر غم و گریه چه کاری از دستش برمی‌آید. همچنین به موضوع شرم باغبان و خجلت گل که به خاطر زیبایی معشوق ناراحت است، اشاره می‌کند. شاعر بیان می‌کند که کشتن عشق کار دل است و اگر باران رحمت نمی‌بارد، گناه چه کسی است. او از بخت بد خود گلایه دارد و نمی‌داند خوشبختی چیست. همچنین از خود می‌پرسد که یار اگر خواهان مرگش باشد، به چه دلیلی این کار را می‌کند. در نهایت، شاعر به بی‌توجهی دیگران به حال پریشان خود اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که در دنیای شاد و جشن دیگران، هیچ کس حال او را نمی‌پرسد.