شمارهٔ ۳۰۴
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از درد و رنج عمیق خود سخن می‌گوید. او از دل سوخته و جان پریشان خود می‌گوید که آغشته به خون است و نمی‌تواند حال خویش را پنهان کند. زیبایی محبوبش همچون شمعی است که در باغ گل، آتش افروخته و این سوختن برای او هیچ اهمیتی ندارد. شاعر خود را بنده محبوب می‌داند و احساس می‌کند که زندگی‌اش تهی از خوشبختی است. در نهایت، او به صبح وصال اشاره می‌کند، اما همچنان در غم و تیرگی سرنوشت خود غرق است.
دل جگر سوخته از جان سیه بخت من استجان هم آغشته بخون از دل جان سخت من است
هوش مصنوعی: دل من که پر از درد و رنج است، نشاندهنده زندگی تلخ من است و جانم هم که به خاطر این دل سخت و بیتاب، پر از خون و غم است.
صورت حال چه پوشم که عیانست مراهرچه در آینه خاطر یک لخت من است
هوش مصنوعی: حالم را چه پنهان کنم که هر چه در آینه ذهنم وجود دارد، واضح و نمایان است.
شمع روی تو که در خرمن گل آتش زدبرق او را چه غم از سوختن رخت من است
هوش مصنوعی: شمع زیبایی تو که در میان گلها شعلهور شد، چه ارتباطی به من دارد که به خاطر سوختن عشق تو غمگین باشم؟
خسرو وقت خود و بنده درگاه توامخشت در تاج سر و خاک درت تخت من است
هوش مصنوعی: من در این دنیای گذرا، در خدمت تو هستم، ای شاه. برای من، خشتها و مصالح ساختمانی، نماد و نشانهی مقام و حیثیت من هستند و در عوض، تو با تاج و تخت خود، همواره در اوج قرار داری.
همه جا صبح وصال است ز خورشید رخشاهلی این شام غم از تیرگی بخت من است
هوش مصنوعی: در هر زمان و مکانی، نور عشق مانند خورشید میتابد، اما این شب غم و اندوه ناشی از بدشانسی من است که در دل تاریکی قرار دارم.