شمارهٔ ۳۰۵
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و شکوه محبوبی اشاره دارد که دل شاعر را به شدت تحت تأثیر قرار داده است. شاعر می‌گوید که هر کسی که ادب و احترام داشته باشد، در چشم دیگران منزلت دارد و با حسرت به زیبایی محبوبش نگاه می‌کند. او به قد و قامت محبوبش اشاره می‌کند و این‌که چگونه سایه‌اش بر زمین موجب خجالت می‌شود. همچنین، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که هیچ‌کس در زیبایی به محبوبش نخواهد رسید و عشق او را همچون آتش در دل خود احساس می‌کند. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که بدون زیبایی محبوب، زندگی و جهان بی‌معناست.
سرمه ره دردیده زان دارد که خاک پای اوستهرکه را باشد ادب درچشم مردم جای اوست
هوش مصنوعی: آنکه ادب و احترام را داشته باشد، در چشم مردم جایگاه خاصی دارد؛ همانطور که سرمه، از خاک پای آن حضرت به دست میآید.
شاخ گل را با چنان حسنی که از گل حاصل استداغ حسرت بر دلش از قامت رعنای اوست
هوش مصنوعی: شاخ گل به زیباییاش غره شده و با توجه به زیباییای که از گل میگیرد، نمیتواند از حسرتی که بابت قامت زیبا و جذاب محبوبش در دل دارد، رهایی یابد.
زان گنهکاری که با قدش بدعوی سروخاستسایه بر خاک خجالت دایم از بالای اوست
هوش مصنوعی: زنبیل گناهکاری که قامتش بلند و زیباست، به خاطر سایهای که بر روی زمین میافکند، همیشه در حال شرمندگی و خجالت است.
آن بهشت حسن کز خوبی قیامت میکندچون توان گفتن که در عالم کسی همتای اوست
هوش مصنوعی: بهشت زیبایی که با خوبیاش روز قیامت را به یاد میآورد، چگونه میتوان گفت که در دنیا کسی شبیه او وجود دارد؟
چشم مست او بشوخی گرچه خونم می خورددر درونم دل کباب از آتش سودای اوست
هوش مصنوعی: چشمان زیبا و شرابآلود او با شوخیهایش باعث می‌شود که در درون به شدت رنج ببرم. دل من که از عشق او در آتش میسوزد، در حالتی پرفراز و نشیب است.
بی جمال او چه کار آید گلستان جهانکاین چمن چشم و چراغش نرگس شهلای اوست
هوش مصنوعی: بدون زیبایی او، گلستان جهان چه فایدهای دارد، زیرا در این باغ، نرگسهای چشمفریب او نور و روشنیاند.
آنکه همچون نخل گل سرتاقدم خوبی بودگر کشد اهلی بغم آنهم ز خوبیهای اوست
هوش مصنوعی: کسی که مانند درخت نخل در تمام قد و قامتش خوبی و نیکی وجود دارد، اگر دچار غم و اندوهی هم شود، باز هم به خاطر خوبیهایش است.