شمارهٔ ۳۱۷
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عاشقانه و دردهای ناشی از عشق می‌پردازد. شاعر از عدم علاقه محبوب به خود سخن می‌گوید و بیان می‌کند که عشق واقعی به شهادت و فداکاری نیاز دارد. او به حسرت و آرزو برای رسیدن به محبوب می‌پردازد و تأکید می‌کند که در دنیای عشق، سخن گفتن از تمایلات و احساسات عمیق است، اما رفتارهای ظاهری ممکن است پنهان کننده این احساسات باشند. در نهایت، شاعر به عدم توانایی در بیان این عشق اشاره می‌کند.
هرگز بوفا چشم خوشت جانب من نیستمیلت بمن سوخته یک چشم زدن نیست
هوش مصنوعی: هرگز نمیشود که تو در عشق و محبت با من همراه و وفادار باشی، زیرا آرزویت برای من همیشه خاموش و سرد است و هیچ لحظهای از عشق تو نصیب من نخواهد شد.
در معرکه عشق تو هرکس که شهید استمردست و بر او حاجت چادر ز کفن نیست
هوش مصنوعی: در میدان عشق تو، هر کسی که جانش را فدای تو کند، واقعیترین مردان را دارد و دیگر نیازی به پوشاندن بدنش با کفن نیست.
در خون جگر گردم و گلگشت من اینستمرغ دل ما را هوس گشت چمن نیست
هوش مصنوعی: من با درد و رنج در دل خود دست و پنجه نرم میکنم و این حال من است: دل من آرزوی پرواز به باغ و چمن را دارد.
ایخواجه ترا گفت و شنید از پی دنیاستمن بنده عشقم بتوام هیچ سخن نیست
هوش مصنوعی: ای آقای من، مردم دنیا از تو صحبت میکنند و میشنوند، اما من تنها بنده عشق هستم و هیچچیز دیگری برای گفتن ندارم.
اهلی، اگر از شرم و حیا پرسی از آن شوخدر غنچه سخن هست و در آن غنچه دهن نیست
هوش مصنوعی: اگر از شرم و حیا سوال کنی، بدان که آن شوخ در غنچه خاموشی است و در این غنچه، دهنی برای سخن گفتن وجود ندارد.