شمارهٔ ۳۲۹
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به عمق درد و تشنگی عاطفی خود اشاره می‌کند. او با بیان اینکه جانش از شدت تشنگی درد کشیده، به آب حیات که به دلش سردی بخشیده اشاره می‌کند. او امروز متوجه شده که درد و رنجی که از میان مردم حس می‌کند، همچون مجنون به سرگشتگی و گمشدگی منجر شده است. حتی اگر ظاهراً ناله‌ای از غم نداشته باشد، در دلش دردی وجود دارد که او را بیمار و زرد کرده است. او به غزالی اشاره می‌کند که بویش او را گم کرده و به عشق اشاره دارد که او را به گدایی در میکده وادار کرده است. این اشعار در واقع بیانگر عشق و رنج‌های عاطفی او هستند.
از بسکه جان به تشنه لبی درد کرده استآب حیات بر دل من سرد کرده است
هوش مصنوعی: به خاطر اینکه به شدت دلم از تشنگی رنج میکشد، آب حیات برای من به سردی و بیحالی تبدیل شده است.
امروز یافتم که چه درد از میان خلقمجنون و شان گمشده را فرد کرده است
هوش مصنوعی: امروز متوجه شدم که چه درد و رنجی از میان مردم رنجیده و عاشقانی که گم شدهاند، به وجود آمده است.
گیرم که نیست ناله ام از غم نه عاقبتدردی است در دلم که رخم زرد کرده است
هوش مصنوعی: بگذار بگویم که شاید من به خاطر غمم ناله نمیکنم، اما در دل من دردی وجود دارد که باعث شده چهرهام رنگ بزند.
فریاد از آن غزاله مشکین که بوی اوماراچو باد صبح جهانگرد کرده است
هوش مصنوعی: فریاد از آن غزالی که بوی خوشش مانند باد صبحگاه ما را به سفر و گشت و گذار کشانده است.
اهلی بکنج صومعه سلطان وقت بودعشقش گدای میکده پرورد کرده است
هوش مصنوعی: اهلی در گوشهی صومعه، به محبت سلطانی مشغول است و عشق او، کسی را که در میخانه زندگی می‌کند، پرورش داده است.