شمارهٔ ۳۴۹
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بهار و شکفتن گل‌ها اشاره می‌کند و از زیبایی‌های آن می‌گوید. او خود را به عنوان گلی می‌بیند که هنوز نشکفته و دلش می‌خواهد که شکوفا شود. شاعر بیان می‌کند که این شکفتن به بوی گل و هوای بهار وابسته است و اگر این شرایط فراهم باشد، گل‌ها به‌طور مداوم شکوفا خواهند شد. همچنین، او به صدای نی اشاره می‌کند و می‌گوید که این صدا نمی‌تواند گلهای رسوایش را شکوفا کند. در پایان، او به روزی می‌اندیشد که زیبایی و رنگ گلی به شکوفایی برسد.
نوبهار آمد چو گل رخها ز می خواهد شکفتمن که امروزم گلی نشکفت کی خواهد شکفت
هوش مصنوعی: بهار تازه فرا رسید و زیباییها مانند گل‌ها نیاز به نوشیدن شراب دارند. اما من امروز که مانند گلی پژمردهام، نمیدانم چه زمانی فرصت شکوفایی پیدا خواهم کرد.
من نه آن مرغم که از بوی گلم دل وا شودگر گل من بشکفد از بوی وی خواهد شکفت
هوش مصنوعی: من آن مرغی نیستم که با بوی گل از عشق و جذابیت دل ببندم. اگر گل من به شکوفه بنشیند، فقط با بوی گل من میتواند شکوفا شود.
گر هوای نوبهار اینست گلهای مراددمبدم خواهد دمید و پی به پی خواهد شکفت
هوش مصنوعی: اگر هوا بهاری باشد، گلهای آرزو مداوم شکوفا خواهند شد و به تدریج باز خواهند شد.
مطربا گر بانگ نی زینگونه بیخود سازدمبس گل رسواییم زین بانگ نی خواهد شکفت
هوش مصنوعی: ای نوازنده، اگر با صدای نی اینچنین مست و شادابم کنی، همه گل‌ها و زیباییها از رسوایی من خواهند شکفت.
همچو گل در غنچه است آن شوخ و اهلی را کشدآه از آن روزی کز آب و رنگ می خواهد شکفت
هوش مصنوعی: دوست شاداب و پرانرژی مانند گلی است که در غنچه به سر میبرد و با حسرت از روزی یاد می‌کند که بتواند بهخوبی و با رنگ و شکل زیبا شکوفا شود.