شمارهٔ ۳۴۸
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به یاد روزهای نخستین وصال و محبت می‌اندیشد و از احساس تنگی و دل‌تنگی خود در نبود معشوق صحبت می‌کند. او به زیبایی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ‌کس در باغ عشق به زیبایی او نمی‌رسد. همچنین، شاعر از بی‌رحمی زمانه و تقدیر سخن می‌گوید و بر این نکته تأکید می‌کند که عشق می‌تواند زخم‌های درونی را التیام بخشد. در نهایت، او به اهمیت حفظ دل و احساسات واقعی خود اشاره می‌کند و می‌گوید که دل شکسته اگر از عشق باشد، همچنان ارزشمند است.
بحق شام وصال و بعهد روز نخستکه روز و شب دل من در هوای صحبت تست
هوش مصنوعی: به حقیقت شب وصال و بر اساس عهد روز اول، که در هر دو روز و شب، دل من در آرزوی صحبت توست.
فدای ناز تو ایسرو نازنینان اندکه خوش تر از تو درین باغ سروناز نرست
هوش مصنوعی: من به خاطر زیبایی و ناز تو جانم را فدای تو میکنم، چون در این باغ هیچ زیبایی دیگری به اندازه تو وجود ندارد.
نه رحم داد سپهر و نه رحمتی هرگزترا ز سخت دلی و مرا ز طالع سست
هوش مصنوعی: نه آسمان بر من رحم کرد و نه هیچ نیکی به تو فرستاد، من به خاطر سخت دلی خود و تو به خاطر بخت بدت، در این وضعیت قرار داریم.
چه لطف بود که ساقی بخاکساران کردکه صد غبار غم از دل به نیم جرعه بشست
هوش مصنوعی: ساقی با محبتش به انسانهای خاکی و زحمتکش، غمهای زیادی را از دلهایشان با یک جرعه مشروب شست و شو داد.
اگرچه زخم درون به شود بمرهم عشقخوشا کسی که دل کس نخست هم ز نخست
هوش مصنوعی: اگرچه زخم‌های درون با عشق درمان میشوند، اما خوشا به حال کسی که از ابتدا دل کسی را در اختیار داشته باشد.
دل از شکسته خود برمکن که راست دل استبحق شاه که اهلی شکسته ایست درست
هوش مصنوعی: دل خود را از شکست حسرت نبر، چون این دل درستی است که حقیقتاً به شاه وابسته است، زیرا که دل شکستهای که اهل عشق است، از همه چیز درستتر و صادقتر است.