شمارهٔ ۳۵۳
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق و دردناک شاعر اشاره دارد. شاعر از سرو زیبایی سخن می‌گوید که همواره در نظرش بوده، اما اکنون حس می‌کند که این زیبایی همچون تیر به دلش برخورد کرده است. او توصیف می‌کند که آن دامان ناز در حال گذر است و با یادآوری تیغی از عشق، احساس غم و حسرت را تجربه می‌کند. همچنین یادآور می‌شود که گذشتن از غم او به اندازه عبور فرهاد از بیستون سخت و دشوار بوده است. شاعر از آتش دل خود سخن می‌گوید که به شدت او را می‌سوزاند و ناخودآگاه به خورشید اشاره می‌کند که از روی او گذشته است. در نهایت، او به دیگران هشدار می‌دهد که از این عشق بی‌رحم و سنگدل حذر کنند، چرا که دیگر حذری برای او باقی نمانده است.
آن سرو هرگه از نظر من گذشته استگویی که تیری از جگر من گذشته است
هوش مصنوعی: این سرو زیبا هر بار که از جلویم میگذرد، به نظرم میرسد که انگار تیری از دل من عبور کرده است.
دامان ناز بر زده چون سرو میرودگویی ز جوی چشم تر من گذشته است
هوش مصنوعی: دختر ناز و زیبایی که مانند سرو بلند و خوشنماست، به نظر میرسد که با دقت و احتیاط از کنار چشمان پر از اشک من عبور کرده است.
بر بیستون ز تیشه فرهاد کی گذشتآنها که از غمش بسر من گذشته است
هوش مصنوعی: فرهاد برای رسیدن به محبوبش، پتک را به سنگ بیستون زده و از سختیهای مسیر نگذشته است. اما افرادی که از غم فرهاد عبور کردهاند، چقدر راحت دلشان را از این درد جدا کردهاند.
چون سایه سوخت از اثر آتش دلمخورشید اگر برهگذر من گذشته است
هوش مصنوعی: وقتی دل من از آتش عشق سوخته، حتی اگر خورشید هم من را ترک کند، تأثیری بر من نخواهد داشت.
اهلی مگو حذر کن از آن شوخ سنگدلاکنون که کار از حذر من گذشته است
هوش مصنوعی: به کسی که از محبت و شیطنتش دلخوشی داشتم، نگو که از او دوری کنم؛ چون حالا دیگر فرصتی برای دوری وجود ندارد و همه چیز به پایان رسیده است.