شمارهٔ ۳۵۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف یک سرو ناز و زیبایی آن می‌پردازد که در باغ چمن ریشه دوانده است. او از غم عشق و جدایی خود با دلی جرم‌زده صحبت می‌کند و به احساساتی اشاره دارد که تنها با صبا (باد) در میان گذاشته است. شاعر تلخی جدایی را با تشبیه به آب زندگی بیان می‌کند که برای دلش گوارا نیست. او همچنین به فریبندگی زیبایی کمان ابروان می‌پردازد و می‌گوید که دل زخمی‌اش همچنان در درد و رنج است. در نهایت، شاعر به ناامنی و فتنه‌هایی اشاره می‌کند که در زندگی وجود دارد و تأکید می‌کند که اگرچه دامن معشوق از دنیا گرفته، اما همچنان درد جدایی آزاردهنده است.
آن سرو ناز کز چمن جان دمیده استشاخ گلی بصورت او کس ندیده است
هوش مصنوعی: سرو زیبا و خوش قامت که در باغ جوانه زده، به قدری دلرباست که هیچکس شاخ گل او را نمیتواند ببیند.
آن نوغزال با من مجنون انیس بوداکنون چه دیده است که از من رمیده است
هوش مصنوعی: آن دختر نابغه و زیبا که زمانی مونس و همصحبت من بود، حالا چه اتفاقی افتاده که از من فاصله گرفته و دور شده است؟
با کس نگفته ام غم عشقش مگر صبابوی محبت از نفس من شنده است
هوش مصنوعی: به کسی از غم عشق او نگفتهام، جز باد صبا که عطر محبت را از نفس من استشمام کرده است.
تلخ است در مذاق دلش آب زندگیلب تشنه یی که زهر جدایی چشیده است
هوش مصنوعی: دل او به شدت از طعم زندگی تلخ است، مانند فردی که به شدت تشنه است و آبی که مینوشد به او زهر جدایی را میچشاند.
آسوده دل فریب کمان ابرویان خوردما زخم خورده ایم و دل ما رمیده است
هوش مصنوعی: مطمئن و بیخیال به جذابیت و زیبایی ابروهای خمیده پرداختند، ولی ما که زخمخوردهایم، دلمان دیگر آرامش ندارد و نگران است.
طوفان فتنه فلک آبیست زیر کاهایمن مشو که بحر فلک آرمیده است
هوش مصنوعی: برخلاف ظاهر آرامی که آسمان دارد، نباید احساس امنیت کنی؛ زیرا خطرات و مشکلات همچنان در حال آمادهسازی برای بروز هستند.
اهلی ز دامنش نکشد خار فتنه دستهرچند دامن از همه عالم کشیده است
هوش مصنوعی: کسی که از دامن اهلی بزرگ شده باشد، نمیگذارد که حتی خار فتنهای به او آسیب برساند، هرچند که دامن او از تمام دنیا گستردهتر است.