شمارهٔ ۳۵۸
هوش مصنوعی: شعر به مسأله عشق و وصال اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که حیات انسان تشنه‌ی وصل محبوب است. در این شعر، به تضاد بین وجود آب حیات و عدم اشاره می‌شود و گناه انسان‌ها را در عدم درک و عشق واقعی بازگو می‌کند. شاعر از خود می‌پرسد که چرا باید به خانقاه برود اگر محبت و کرم در همه جا جاری است. همچنین به زیبایی محبوب و تفاوت آن با دیگر زیبایی‌ها اشاره دارد، و بیان می‌کند که آزار دادن دیگران در عشق خلاف است. در نهایت، این شعر در پی تحسین عشق واقعی و زیبایی حقیقی است.
حیات تشنه لبان وصل آن مسیح دم استکه با وجود لبش آب زندگی عدم است
هوش مصنوعی: زندگی به اندازهای به وصال آن پیامبر امید دارد که با حضور او، حتی کمبود آب زندگی را هم حس نمیکند.
گناه کاسه زدن شیخ را چو غنچه نهانگناه ماست که چون لاله بر سر علم است
هوش مصنوعی: گناه شیخ در ناپاکیاش مانند غنچهای پنهان است، اما گناه ما مانند لالهای است که به وضوح بر فراز علم و دانش قرار دارد.
گدای پیر مغنم به خانقه چه روم؟اگرچه می همه جا هست بحث بر کرم است
هوش مصنوعی: من که درویش و گدای پیر مغنی هستم، به کجا بروم؟ هر جا که میروم، صحبت از مهربانی و فراخی دل است.
ز دلبران همه عاشق کشی ستم دانندولی تو عاشق خود گر نمی کشی ستم است
هوش مصنوعی: عاشقان به طور معمول از محبوبان خود انتظار ظلم و ستم دارند، اما اگر تو به عاشق خود آسیب نرسانی، این ظلم به حساب میآید.
بناز بر همه عالم ز حسن عالم سوزکه گر بناز کشی عالمی هنوز کم است
هوش مصنوعی: به زیبایی و جذابیت تو، که در عالم بینظیر است، افتخار کن. زیرا اگر فقط بر زیبایی تو بخواهد، هنوز هم کمبودهایی در دنیا وجود دارد.
ز حسن روی تو فرق است تا پری بسیاراگرچه صورت این هر دو کار یک قلم است
هوش مصنوعی: زیبایی چهره تو با زیبایی پریها تفاوت دارد؛ هرچند که از نظر ظاهری، هر دو ممکن است به یک شکل به نظر برسند.
بجان دوست که آزار اهلی است حرامسگ در تو مگر کم ز آهوی حرم است
هوش مصنوعی: به خاطر دوست، آزار دادن آدمها حرام است، و در تو به جز از نوع جانوران حرم، هیچچیز دیگری جایز نیست.