شمارهٔ ۳۵۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره احساس کمبود و فاصله عاطفی از معشوق صحبت می‌کند. شاعر با استفاده از تشبیهات مختلف، به نقصان زندگی و احساساتش اشاره می‌کند و بر این نکته تأکید می‌کند که عشق و محبت معشوق به او بسیار کم است. او از زیبایی‌ها و نعمت‌های زندگی می‌نویسد که به دلیل عدم توجه معشوق، به آنها دسترسی ندارد. در نهایت، شاعر از حالتی ناامیدانه نسبت به عشق و زوال آن سخن می‌گوید، و به عدم ثبات و دوام زیبایی‌ها اشاره می‌کند.
مرا چو شبنم از آن مایه حیات کم استکه آفتاب مرا با من التفات کم است
هوش مصنوعی: من مانند شبنم هستم که از آن مایه حیاتیش بسیار کم است، زیرا آفتاب به من توجه کافی ندارد.
چرا چو آب حیات از لبم نبخشی جانمگر دهان تو از چشمه حیات کم است
هوش مصنوعی: چرا مانند آب حیات از لبانم نمیریزی؟ مگر دهان تو از منبع زندگی خالی است؟
زکوه میوه خوبی چو جستم از دهنتلب تو گفت که این میوه را زکوه کم است
هوش مصنوعی: وقتی میوهای خوشمزه را از کوه چیدم، لبهایت به من گفتند که این میوه نمیتواند از کوه باشد و باید بهتر از آن پیدا کرد.
بخنده شکر لعلت نبات را بشکستبدین حلاوت لب کوزه نبات کم است
هوش مصنوعی: با لبخند شیرین تو، گیاه شکر نازک شده و اینقدر لذت بخش است که میتوان گفت در کنار شیرینی تو، شکر کوزه به اندازۀ کافی وجود ندارد.
بحسن و خلق و وفا چون تو آدمی نبودنه آدمی که ملک هم بدین صفات کم است
هوش مصنوعی: در زیبایی، رفتار خوب و وفاداری، کسی مانند تو وجود ندارد. حتی در میان فرشتگان هم چنین صفاتی کم یافت میشود.
خلاصی من پیر از غم جوانان نیستز دام عشق نکویان ره نجات کم است
هوش مصنوعی: رهایی من از غم و اندوه جوانان ممکن نیست، زیرا در عشق خوبان، راه نجات بسیار کم است.
ثبات مهر چه جویی ز گلرخان اهلیبرو که نوگل این باغ را ثبات کم است
هوش مصنوعی: محبت و زیبایی پایدار را از چهرههای زیبای سرزمین نطلب. زیرا گلهای نو این باغ، دوام و ثبات زیادی ندارند.