شمارهٔ ۳۶۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از تأثیر عمیق عشق و زیبایی محبوبش سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که لحظه‌های خوشی و سرور در زندگی‌اش از وجود محبوب ناشی می‌شود و هر کسی که به عشق او روی آورد، به زندگی و نشاط برمی‌گردد. شاعر از سوزش دل و آتش عشق نیز می‌گوید و با این حال از آنچه احساس می‌کند، خوشنود است. او همچنین به زیبایی محبوبش و تأثیر آن بر دیگران اشاره می‌کند و به‌خصوص به قدرت جادوی چشمان او که باعث رسوایی دیگران می‌شود، اشاره می‌کند. در مجموع، شعر غنی از احساسات عاشقانه و تأثیر زیبایی بر زندگی است.
وقت مستی چون عرق از روی دلجوی تو خاستچشمه آب حیات از هر بن موی تو خاست
هوش مصنوعی: زمانی که مستی در من اتفاق افتاد، همچون عرقی که از چهرهی دلنواز تو جاری می‌شود، چشمهای از زندگی و شادابی از هر یک از تارهای موی تو جوشید.
هرکه روزی عشق کشتش زنده شد در کوی توشور و غوغای قیامت در سر کوی تو خاست
هوش مصنوعی: هر کسی که عشق را در دل پرورش دهد، در مکان تو به زندگی دوبارهای دست مییابد و در کوی تو، هیاهو و شور و شوقی همچون روز قیامت پدیدار می‌شود.
گرچه صد جان از غبار خط مشکین تو سوختکی غبار خاطری ز آیینه روی تو خاست
هوش مصنوعی: هرچند که جانهای بسیاری به خاطر خط زیبای تو از بین رفتهاند، اما آیا غبار خاطراتی که از چهرهی تو به یاد مانده، میتواند به وجود بیاید؟
با وجود آنکه می سوزم ز آه خود خوشمکز نسیم آهم ای مشکین نفس، بوی تو خاست
هوش مصنوعی: با اینکه از درد و سوز دل خود رنج میبرم، اما از نسیم خوش عطری که از آه من برخاسته است، خوشحال هستم. ای عطر خوش، بوی تو به مشامم رسید.
طعنه بر اهلی مزن گر گشت رسوای جهانکاینهمه رسواییش از چشم جادوی تو خاست
هوش مصنوعی: به کسی که به دیگران طعنه میزند، نگو که اگر او رسوا شده، این رسوایی به خاطر جاذبه و زیبایی توست و نه به خاطر خود او.