شمارهٔ ۳۶۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به ابراز احساسات عمیق خود نسبت به معشوق می‌پردازد و فراق او را به روز قیامت تشبیه می‌کند. او می‌گوید که هیچ چیزی به اندازه گفتگوی با دوست عزیزتر از کلام مسیحا نیست و روح را در کلام او می‌یابد. شاعر از معشوق می‌خواهد که به جمع آن‌ها بازگردد و همچنین تأکید می‌کند که زندگی واقعی از عواطف و ارتباطات دوستدارانه ناشی می‌شود. بسیاری از تصاویری که شاعر به کار می‌برد، مانند آتشین بودن دل و ذکر نجواهای پرمهر، به اهمیت عشق و دوستی اشاره دارد. در نهایت، شاعر به این نکته می‌رسد که سخنان محبت‌آمیز او از هر طعمی شیرین‌تر است.
یکشب که در فراق جمال تو دلبرستباصد هزار روز قیامت برابرست
هوش مصنوعی: یک شب که به خاطر دوری زیبایی تو دل عاشق غصه میخورد، ارزشش برابر با صد هزار روز قیامت است.
با دوست گر سخن ز مسیحا رود خموشکز هرچه میرود سخن دوست خوشترست
هوش مصنوعی: اگر با دوست صحبت میکنی و سخن از مسیحا (شفابخش) باشد، سکوت کن؛ زیرا هر چه که او می‌گوید، سخن دوست از همه زیباتر و دلپذیرتر است.
بازآ که چشم صید بتکبیر تیغ توچون گوش روزه دار بر الله اکبر است
هوش مصنوعی: به این ترتیب، بازگرد و به یاد بیاور که نگاه من به تو مانند گوش روزهداری است که به نداهای خدا گوش میدهد، در حالی که تیغ تو با عظمت و قدرت خود به سمت شکار میرود.
از بزم ما بصدق دل دیگران مروبنشین که گر تو جان طلبی هم میسرست
هوش مصنوعی: در اینجا اشاره شده که از مهمانی و جمع ما خارج نشو و در کنار ما بمان، زیرا اگر تو به دنبال حقیقت و جان خودت هستی، این امر در کنار ما ممکن است.
باور مکن که مرده آب خضر بودآنرا که زندگی ز لب روح پرورست
هوش مصنوعی: به این فکر نباش که مرده میتواند به نوعی از آب حیات دست یابد، چرا که تنها زندگی از ناحیه روح و جان به وجود میآید.
آتش پرست را ز می آتشین چه غمگر آتش است بر دل او آب کوثر است
هوش مصنوعی: مردی که به آتش عشق گرفتار است، چه غمی دارد اگر دلش در درد و سوز آتش میسوزد، زیرا برای او آب کوثر به مانند تسکیندهندهای خواهد بود.
زان لعل شکرین سخنی بس بود مرااهلی نه طوطی است که در بند شکرست
هوش مصنوعی: از آن لعل شیرین یک سخن کافی است برای من، چرا که من اهلی هستم و نه طوطیای که در قفس شکر بند است.