شمارهٔ ۳۷۳
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی از عشق و وابستگی به محبوب و لطافت‌های معنوی سخن می‌گوید. شاعر از حال و روز خود می‌گوید و اینکه هیچ‌کس جز محبوبش نمی‌تواند حال او را درک کند. او به عشق و رسیدن به محبوبش اشاره دارد و از درد و رنجی که به خاطر جدایی تحمل می‌کند، سخن می‌گوید. همچنین، به اهمیت ذکر و یاد خدا در زندگی اشاره دارد و در پایان به امید و آرزو برای وصالی بین عاشق و معشوق اشاره می‌کند. در کل، شعر حاکی از عشق عمیق، longing (فراق) و جستجوی معنای زندگی است.
نه عاشق است که واله بر وی چون مه تستکه مرده متحرک چو سایه همره تست
هوش مصنوعی: عاشق کسی نیست که بخواهد مانند او، یعنی تو، دچار شوق و شیدایی شود. تو همانند ماه درخشان هستی که او را محو زیبایی خود کرده و مانند سایهای در پی او حرکت می‌کند، حتی اگر جسمش بیجان باشد.
طبیب من بتغافل نپرسی احوالموگرنه حال که فوت از ضمیر آگه تست
هوش مصنوعی: این پزشک من از حال و روز من بیخبر است و نمیپرسد که چگونهام، اما اگر میدانست حالتی که دارم به خوبی در درونش آگاهی دارد.
برون خرام و برحمت ز خاک ره برگیرسر سپهر که بر آستان خرگه تست
هوش مصنوعی: خود را از زمین بلند کن و به سمت آسمان برو، زیرا در درگاه این مکان مقدس تو را مورد رحمت قرار خواهند داد.
بر آستان تو تنها سر بتان نبودکه تکیه گاه مه و مهر خشت درگه تست
هوش مصنوعی: در درگاه تو تنها مجسمههای زیبا نیستند که تکیهگاه عشق و محبت باشند، بلکه این مکانی است که نور و زیبایی در آن وجود دارد.
بدیر و صومعه ایدل کسی ندارد خوابز بسکه شب همه شب ذکر الله الله تست
هوش مصنوعی: در دیر و صومعه هیچ کس خواب ندارد، زیرا شبها همه فقط مشغول ذکر خداوند هستند.
تو کی رسی بته کار جام می ای عقلبرو که درد سر ما ز فکر بی ته تست
هوش مصنوعی: کی به جایگاه بالا خواهی رسید ای عقل؟ برو که مشکل ما به خاطر فکر بیپایان توست.
امید وصل ببر اهلی از قد آن سروکه مرد بخت بلندش نه دست کوته تست
هوش مصنوعی: امید رسیدن به معشوق را از قد و قامت آن سرو ببر ببرید، زیرا بخت بلند او به کسی که دستش کوتاه است، نمیرسد.