شمارهٔ ۳۹۲
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عاشقانه و درد جدایی می‌پردازد. شاعر از معشوق خود می‌پرسد که حالش چگونه است و در جستجوی معنای وجود و عشق است. او به ناامیدی از دست‌دادن معشوق اشاره می‌کند و درد و غم خود را به تصویر می‌کشد. شاعر به بحثی درباره وفاداری و جایگاه روح حقیقت پرداخته و به‌نوعی رابطه‌ی عمیق میان عاشق و معشوق را مورد بحث قرار می‌دهد. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که در هر جایی، وفاداری و عشق واقعی ارزش بیشتری نسبت به مکان‌های مقدس دارد.
دینم ببرد آن بت و گوید که جان کجاستناصح که کرد منع دلم، این زمان کجاست
هوش مصنوعی: عشق و شیفتگیام مرا از راه خود دور کرده و می‌پرسد که روح و جانم کجاست. اما مشاور و نصیحتگری که مانع ورود عشق به دلم شد، اکنون کجاست؟
گفتی که جای یار مکن جز درون جانما فرق تا قدم همه یاریم، جان کجاست
هوش مصنوعی: تو گفتی که اگر یار را در دل ما جا ندهی، هیچ تفاوتی ندارد که کجا هست. حالا باید بگویی که آن جان که باید در دل یار باشد، کجاست؟
چون شمع مردم از غم و اکنون که با توامخواهم که شرح غم دهم، اما زبان کجاست
هوش مصنوعی: من مانند شمعی هستم که از غم میسوزد و حالا که در کنار تو هستم، میخواهم غم خود را بازگو کنم، اما نمیدانم از کجا شروع کنم.
هجرم امان نداد که میرم پای توجایی که مرگ تیغ برآرد، امان کجاست
هوش مصنوعی: فراق و دوری از تو به من اجازه نمیدهد که به جایی بروم و در کنار تو باشم، جایی که حتی مرگ هم نمیتواند ما را از هم جدا کند. در این میان، من در جستجوی امنیت و آرامش هستم.
هشیار را عنان صبوری بکف بوددل مست اوست، در کف مستان عنان کجاست
هوش مصنوعی: انسان هشیار و عاقل میتواند صبر و شکیبایی خود را کنترل کند، اما دل مست و عاشق در کنترل خود نیست و نمیتواند به سادگی آن را مهار کند.
گر بهر کعبه از در او میروی مروبنشین که کعبه یی به ازین آستان کجاست
هوش مصنوعی: اگر برای رفتن به کعبه از در این آستان خارج میشوی، نرو! بهتر است اینجا بنشینی چون آستانی در اینجا وجود دارد که از کعبه هم برتر است.
اهلی مگو که ماهر خان را وفا نمانداول تو خود بگو که وفادار جهان کجاست
هوش مصنوعی: اهلی، نگو که ماهر خان وفا ندارد. ابتدا خودت بگو که در این جهان، وفادار واقعی کجاست؟