شمارهٔ ۳۹۳
هوش مصنوعی: غزل به توصیف یک معشوق می‌پردازد که با زیبایی و جاذبه‌اش مانند سروی برق‌صفت، جان شاعر را به آتش می‌کشد و ناگهان از او جدا می‌شود. شاعر یادآوری می‌کند که آن معشوق هنگام خداحافظی قول داده بود او را فراموش نکند، اما خود او به گونه‌ای رفت که نامش از یادش رفت. شاعر از فقدان معشوق و غم و اندوهی که این جدایی به همراه آورده است، می‌نالد و به سوز دلش اشاره می‌کند. در انتها، او احساس تنهایی و حسرت را بیان می‌کند و به این نکته می‌پردازد که عشق و زیبایی با رفتن معشوق از دست رفته و دلشکسته شده است.
سرو من برق صفت آمد و چون باد برفتسوخت صد خرمن جان و ز همه آزاد برفت
هوش مصنوعی: سرو من که مانند برق زیبا و سریع بود، به یکباره مانند باد از کنارم رفت. او باعث شد تا صدها جان که به او وابسته بودند، بسوزند و او از همه آنها آزادانه دور شد.
او که هنگام سفر گفت فرامش نکنمخود چنان رفت که نام منش از یاد برفت
هوش مصنوعی: او که در هنگام سفر گفت فراموش نمیکنم، به گونه‌ای رفت که حتی نامش از یادها رفت.
رفت از دیده چراغ و دل من تیره بماندبر من سوخته دیدی که چه بیداد برفت
هوش مصنوعی: چراغ از دیدهام رفت و دل من هنوز تاریک است. تو ببین که چه ظلمی بر من رفته و چقدر سوختهام.
دید ایدوست که از سنگدلیهای فلکجان شیرین بچه شکل از بر فرهاد برفت
هوش مصنوعی: این بیت به بیان تلخیها و سختیهای زندگی اشاره دارد. شاعر میگوید که سختیها و ظلمهایی که از آسمان و سرنوشت به او و دیگران تحمیل می‌شود، باعث می‌شود که انسانهای بیگناه و تنها، از بین بروند و زندگیشان تحت تاثیر بیرحمیها قرار بگیرد. این کلمات نمایانگر درد و رنجی است که به خاطر بیعدالتی و سنگ دلی جهان بر دوش انسانها مینشیند.
گل برفت از چمن و غلغل عشاق بماندبلبل غمزده را قوت فریاد برفت
هوش مصنوعی: گل از میان چمن رفته و صدای عاشقان همچنان باقی مانده است. بلبل غمگین که دیگر قادر به فریاد زدن نیست.
آنچه چون غنچه دل تنگ من اندوخت بصبرآه کز فرقت آن گل همه بر باد برفت
هوش مصنوعی: دل تنگ من مانند یک غنچه پر از احساسات و آرزوهاست که به سختی و با صبر نگهداشتهام. اما بایستی اعتراف کنم که همه این آرزوها و امیدها به خاطر جدایی از آن گل زیبا به باد رفتهاند.
اهلی دلشده در فرقت آن سرو بسوختچون گیا کز سر او سایه شمشاد برفت
هوش مصنوعی: اهل دل به خاطر جدایی از آن سرو زیبا جانش را به آتش کشید، مانند گیاهی که سایه درخت شمشاد از بالای سرش رفته و در آفتاب سوزان باقی مانده است.