شمارهٔ ۳۹۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به غم و اندوه ناشی از جدایی و عشق اشاره می‌کند. او از ساقی می‌خواهد که جام می را به او بدهد تا غم و دردش را تسکین بخشد. به تشبیهات زیبایی اشاره می‌کند: خورشید روزش به خون جگرش آغشته است و جدایی شبش را به صبح نمی‌سازد. او همچنین می‌گوید که عاشق شدن بدان معناست که از ترس و حذر باید دوری جست. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که چشمش بی‌نور شده و آن نور از دست رفته است. این اشعار حاوی حس عمیق بی‌تابی و آرزوی وصال است.
رقیب از کوی آن دهقان پسر رفتبیا ساقی، که مرک از ده بدر رفت
هوش مصنوعی: رقیب از محلهی کشاورز پسر خارج شد، بیا ای ساقی، که حالا از اینجا دور شده است.
بده جام می صافی که از دلغبار غم بصد خون جگر رفت
هوش مصنوعی: به من یک لیوان شراب صاف بده تا غبار غم را از دل پاک کند؛ چرا که این درد و غم به اندازه خون جگر من عذابآور است.
زرشک حال خورشید از شفق پرسکه در خون جگر روزش بسر رفت
هوش مصنوعی: زرشک از خورشید می‌خواهد بپرسد که چطور صبح زود هنگام طلوع، روزش در حالتی پر از درد و رنج گذشت.
شب هجرم ندارد صبح گویاچراغ صبح بر باد سحر رفت
هوش مصنوعی: شب جدایی من هیچ صبحی ندارد، بهنظر میرسد که چراغ صبح نیز در وزش باد سحر، خاموش شده است.
مگو ای عاشق از کشتن حذر کنچو عاشق شد کسی کار از حذر رفت
هوش مصنوعی: ای عاشق، از خطرات عشق نگران مباش، چرا که وقتی کسی عاشق میشود، دیگر نمیتواند از تهدیدات دوری کند.
چراغ دیده ام گردید بی نوردمی کان نور چشمم از نظر رفت
هوش مصنوعی: چشمانم در لحظهای تاریک و بدون نور شد، زیرا روشنی چشمم از دیدم رفت.
به دستاویز سر میخواست اهلیکه در کویش رود سر پیشتر رفت
هوش مصنوعی: بهانهای برای رفتن به دیدار معشوق به دست آورد که از قبل قدم به جلو گذاشته بود.