شمارهٔ ۳۹۵
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بیان تضاد بین شادی و اندوه می‌پردازد. او اگرچه خاطراتی اندوهگین دارد، اما شادی‌ای در دلش وجود دارد. به نظر می‌رسد که محبوب او نسبت به او بی‌توجهی می‌کند، در حالی که او آرزوهای زیادی از او دارد. شاعر به زیبایی محبوب اشاره می‌کند و او را با خورشید و گل‌ها مقایسه می‌کند. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که باید مراقب باشد، زیرا عشق و تمایلات او ممکن است خطرناک باشد، همچون زهر در جام.
شادم اگرچه خاطرم اندوهگین ازوستکم شادی ییست این که دل من حزین ازوست
هوش مصنوعی: من خوشحالم، هرچند که در درونم اندوهی وجود دارد. این خوشحالی، هنوز هم دلیل بر ناراحتی دل من است.
بر ما نظر بگوشه چشمی نمیکندما را اگرچه چشم وفا بیش ازین ازوست
هوش مصنوعی: او هیچ توجهی به ما نمیکند، هرچند که ما انتظار داریم از او عشق و وفا بیشتری نشان دهد.
او قصد کشتن از پی ناکامی ام کندغافل ازین که کام دل من همین ازوست
هوش مصنوعی: او میخواهد به خاطر شکستهایم مرا بکشد، غافل از اینکه خود این شکستها و دلشکستگیها برای من به نوعی خوشایند و مطلوب است.
در حسن کی به خرمن گل نسبتش رواستخورشید من که خرمن خوشه چین ازوست
هوش مصنوعی: در زیبایی هیچ چیز مثل گل نمیتواند به او نسبت داده شود، چون خورشید من، منبعی است که خوشههای زیبا را از آن میچینند.
آن پاکدامن آینه اش بی غبار بادکاین پاکدیده را نظر پاک بین ازوست
هوش مصنوعی: آن انسان پاکدامن و خالص، مانند آینهای است که هیچ غباری بر روی آن نیست. چرا که نگاه بیآلایش و درست این فرد، از آن است که به وضوح بر روی او میتابد.
اهلی بهوش باش که در جام گردش استزهر هلاک و دل طمعش انگبین ازوست
هوش مصنوعی: مراقب باش که در لیوان خوشی، زهر نابودی مخفی است و دل طمع، شیرینی ظاهری آن را فریبنده میسازد.