شمارهٔ ۴۰۰
هوش مصنوعی: این شعر به بیان اهمیت زندگی بدون نگرانی و غم می‌پردازد. شاعر به انسان توصیه می‌کند که از زندگی لذت ببرد و به خاطر غم‌ها افسرده نباشد، زیرا غم‌ها نیز جزء لطف الهی هستند. او می‌گوید که درد و غم در زندگی طبیعی است و نباید فراموش کنیم که در کنار هر زخم، مرهم نیز وجود دارد. همچنین، شاعر به زیبایی‌های زندگی و محبت میان دوستان اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر دل دوست شاد باشد، باید خود نیز شاد و خوشحال باشیم. به‌طور کلی، پیام شعر این است که خوشی‌ها را جستجو کنیم و غم‌ها را بپذیریم.
می خور که فکر عالم پر غم نباشدتعالم خوش است اگر غم عالم نباشدت
هوش مصنوعی: به مینوش تا از فکر و اندیشههای غمگین دور باشی. جهان زیباست اگر غم و غصه وجود نداشته باشد.
با غم دلا بساز که این هم ز لطف اوستبا او چه میکنی اگر این غم نباشدت
هوش مصنوعی: غم و اندوه را به عنوان بخشی از زندگی بپذیر و بدان که این نیز از لطف و رحمت اوست. اگر این غم نباشد، تو چه کاری میخواهی با او انجام دهی؟
زان درد خوشه چین نکند در دل تو کارکز خرمن مراد جوی کم نباشدت
هوش مصنوعی: از آن درد و رنجی که در دل تو وجود دارد، نخواهد توانست در دل تو جایی پیدا کند، زیرا در انبار آرزوهایت، کمبودی وجود ندارد و میتوانی به راحتی از آن بهرهبرداری کنی.
در صید مرغ دل رخ همچون گلت بس استحاجت بدام سنبل پر خم نباشدت
هوش مصنوعی: در شکار دل، زیبایی چهرهات مانند گل برای جلب توجه کافی است، نیازی به فریبندگی و لطافت موهای سنبل به سبک فر دارند.
زخمی که یار مرهم او می شود چه غمزخم آن زمان بد است که مرهم نباشدت
هوش مصنوعی: زخمی که عشق میتواند بهبودش بخشد، زیاد نگران کننده نیست. مشکل واقعی زمانی رخ میدهد که آن عشق، دیگر در دسترس نباشد و زخم باقی بماند.
کی سر غیب روی نماید چو جم تراگر روی دوست آینه جم نباشدت
هوش مصنوعی: هیچکس نمیداند چه زمانی از غیب حقیقتی آشکار میشود، اما اگر دوستی به تو روی آورد، مانند آینهای که تصویر جمشید را نشان میدهد، نباید باشی.
اهلی چو از غم تو دل دوست خرم استغمگین مباش گر دل خرم نباشدت
هوش مصنوعی: اگر دوست تو از غم تو شاد است، تو هم غمگین نباش حتی اگر خودت شاد نیستی.