شمارهٔ ۴۰۱
هوش مصنوعی: این متن شعری است که درباره عشق و زیبایی‌های آن صحبت می‌کند. شاعر به محبت و نور خورشید حسن دوست اشاره می‌کند و بیان می‌کند که هر ذره‌ای از وجود او به نور و محبت او وابسته است. همچنین، عشق را به عنوان حقیقتی عمیق می‌داند و دیگر چیزها را همچون ظاهری سطحی در نظر می‌گیرد. شاعر می‌گوید که در دل اسیران غم، گنجی وجود دارد که همه به دنبالش هستند. او به کلک قضا و زیبایی‌های آفرینش نیز اشاره می‌کند و در نهایت به گلستانی می‌پردازد که در آن هم گل و هم خار وجود دارد، اما بویی خوش دارد.
از جلوه محبت خورشید حسن دوستهر ذره را تصور آن کافتاب اوست
هوش مصنوعی: محبت و زیبایی دوست مانند خورشید میدرخشد و هر ذره‌ای از وجود ما به تصویر او زنده است.
ظل همای عشق گدا شاه میکندشاهی که چرخ در خم چوگان او چو گوست
هوش مصنوعی: محبت و عشق، با سایهاش میتواند حتی یک گدا را به مقام شاهی برساند. این قدرت عشق تا جایی است که سرنوشت و حتی چرخ روزگار در بازی زندگی به دست کسی که در عشق غرق است، میچرخد.
جز در دل خراب اسیران غم مجوگنجی که خلق هردو جهانش به جستجوست
هوش مصنوعی: تنها در دلهای ویران و پر از غم است که میتوان گنجی را یافت، چرا که مردم هر دو جهان به دنبال آن هستند.
تحقیق من ز هر دو جهان این بود که عشقمغز حقیقت است و دگر هرچه هست پوست
هوش مصنوعی: تحقیقات من در مورد دو دنیای موجود به این نتیجه رسید که عشق اصل و مغز حقیقت است و هر چیز دیگر فقط ظاهر و پوسته آن است.
کلک قضا که اینهمه صورت کشیده استمقصود کارخانه او صورت نکوست
هوش مصنوعی: قضا و قدر، این همه شکل و قالب را خلق کردهاند، اما هدف اصلی خالق آنها، ایجاد صورت زیبا و نیکو است.
از کلک مشکبار تو اهلی که دم زند؟در گلشنی که خار و گلش جمله مشکبوست
هوش مصنوعی: از زیباییها و جذابیتهای تو، کیست که بتواند صحبت کند؟ در باغی که همه چیزش، چه گلها و چه خارها، عطر و بویی دلنشین دارند.