شمارهٔ ۴۲۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به موضوعات عشق، باده‌نوشی و توبه اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که تنها کسانی که از لذت‌های عشق و باده می‌نوشند، می‌توانند از زندگی واقعی و نعمت‌های بهشت بهره‌مند شوند. همچنین، شاعر به حوادث زندگی و جفای بخت اشاره می‌کند و از عشق و جذبیتی که در وجود محبوبش دارد می‌گوید. در نهایت، او به تضاد بین زهد ظاهری و لذت‌های معنوی اشاره کرده و تأکید می‌کند که عارفان واقعی نیز در عین زهد، از لذت‌های عمیق زندگی غافل نیستند.
آب حیات کس بجز از جرعه کش نخوردهرکس که توبه ز می آب خوش نخورد
هوش مصنوعی: هیچکس جز کسی که از شراب جرعهنوشی نکرده، طعم آب حیات را نمیداند. هر کسی که از شراب خوب دوری کند، از زندگی واقعی هم محروم میشود.
هیچ از نعیم بزم بهشتش نصیب نیستهرکس که باده با صنمی حوروش نخورد
هوش مصنوعی: هر کسی که در میانهی جشن و شادی بهشتی، از شراب سوء استفاده کند و با زیباییهای زندگی دنیا ارتباط برقرار نکند، بهرهای از نعمت‌های بهشت نخواهد داشت.
در خون کشیدیم چکنم کز جفای بختدستم بدامن تو درین گیرو کش نخورد
هوش مصنوعی: در حالتی ناامیدانه و غمانگیز، از زندگی و سرنوشتم شکایت میکنم که با وجود تمام تلاشها و رنجهایی که کشیدهام، هنوز نتوانستهام به آرزوهایم برسم و تنها به تو برای کمک و نجات امید بستهام.
زلفت گذشت بر رخ و روی تو چین گرفتهرگز سپاه روم شکست از حبش نخورد
هوش مصنوعی: زلف تو که بر چهرهات افتاد، باعث شد که چین و چروک بیفتد و هیچگاه سپاه روم از عشق دست نیافت.
اهلی هزار شکر که چون شیخ خانقهمی در لباس زهد بدستار و فش نخورد
هوش مصنوعی: اهلی به خاطر سادگی و صداقت خود، شکرگزار است که مانند یک روحانی در لباس زهد و پارسایی به ظاهر میرسد، اما در واقع از نوشیدن شراب و لذتجویی غافل نیست.