شمارهٔ ۴۵۷
هوش مصنوعی: غزل بیان می‌کند که کسی که به عشق و مستی تو (معشوق) دست پیدا نکرده، نمی‌تواند از شراب وجود تو بهره‌ای ببرد. شاعر به زیبایی و وفور محبوب اشاره می‌کند که هرچند ارزشمند است، اما در دسترس نیست و باید با ناامیدی و تنهایی مواجه شد. او همچنین بر این نکته تأکید می‌کند که بیان حقیقت و نصیحت در عشق تنها به توبه ختم می‌شود و گفت‌وگوهای بی‌نتیجه را بی‌فایده می‌داند. در نهایت، علت درد و رنج عشق را همان تنهایی و دوری از محبوب می‌داند و می‌گوید که حتی اگر شخصی در جستجوی خوشبختی باشد، باز هم ممکن است آن را نیابد، مگر اینکه عشق او مورد توجه قرار گیرد.
هرکه مست تو نشد جام شرابش ندهندبخدا گر همه خضرست که آبش ندهند
هوش مصنوعی: هر کس که از عشق تو مجذوب و سرشار نشود، به خدا سوگند حتی اگر همگان خضر باشند، که آب حیات را در اختیار او قرار ندهند.
صورت خوب تو کز دیده ما پنهان استگنج حسن است نشان جز بخرابش ندهند
هوش مصنوعی: چهرهی زیبای تو که از دید ما پنهان است، همان گنجینهی زیبایی است و هیچ کس جز خرابکاران اجازه نزدیک شدن به آن را ندارند.
وه که این سنگدلان صید جگر تشنه خودبکشند وز دم آبی به ثوابش ندهند
هوش مصنوعی: آه که این افراد بیرحم، طعمهای را که نیاز به کمک دارد، نابود میکنند و حتی برای نجات آن از یک جرعه آب هم دریغ میورزند.
سخن ناصح ما نیست بجز توبه ز عشقگر سخن این بود آن به که جوابش ندهند
هوش مصنوعی: منظور از این شعر این است که نصیحت ما تنها به توبه از عشق مربوط می‌شود. اگر همین حرف باشد، بهتر است که به آن پاسخ ندهند.
هر کرا باده دهند از لب خود نوش لبانجز دل سوخته خویش کبابش ندهند
هوش مصنوعی: هر کسی که از لبان دیگران باده بنوشد، فقط دل سوخته و آتشین خودش را به یاد میآورد و نمی‌تواند از لذت آن بهرهمند شود.
خلوت تیره اهلی که تو دوزخ شمریخوش بهشتی است اگر خلق عذابش ندهند
هوش مصنوعی: زندگی در تنهایی و تاریکی، اگر از عذاب و رنج دور باشیم، میتواند به نوعی بهشت باشد.