شمارهٔ ۴۵۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به موضوع آفرینش و تقدیر می‌پردازد و از اینکه انسان‌ها به خودی خود مجرم یا محکوم نیستند، بلکه این سرنوشت و حالت‌های آنان ناشی از آفرینش خداوند است، سخن می‌گوید. او به زیبایی و محبوبیت معشوق اشاره می‌کند و ادعا می‌کند که هر سختی و درد در زندگی، برای عاشقان و دل‌باختگان به عشق آفریده شده است. همچنین، به این نکته اشاره می‌کند که زندگی پر از کینه و درد است و انسان‌ها نمی‌توانند به‌راحتی ساکت شوند، زیرا طبیعت آن‌ها در نجوا و گفتگوست.
زاهد، مرا که بیدل و دین آفریده اندعیبم چه میکنی که چنین آفریده اند
هوش مصنوعی: ای زاهد، چرا به من که بیخبر و دیندار آفریده شدهام، عیب میکنی؟ اینطور که هستم، حاصل آفرینش من است.
روی تو بود قبله گه آسمانیانروزی که آسمان و زمین آفریده اند
هوش مصنوعی: چهره تو، محل و نقطه قداست است که آسمانیها به سوی آن رو کردهاند، در روزی که آسمان و زمین خلق شدهاند.
آه این چه قسمتست که هر محنتی که هستاز بهر عاشقان حزین آفریده اند
هوش مصنوعی: این چه سرنوشتی است که هر سختی و درد و رنجی که در دنیا وجود دارد، به خاطر عاشقان غمگین خلق شده است.
هرگز زمهر چرخ ندیدیم غیر کینمهر سپهر را پی کین آفریده اند
هوش مصنوعی: ما هرگز از تأثیر چرخ فلک جز کینهای ندیدیم، چرا که خورشید آسمانی را به خاطر کینه به وجود آوردهاند.
اهلی ز گفتگو نتواند خموش شدچون بلبلش برای همین آفریده اند
هوش مصنوعی: انسانی که به گفتگو و بحث عادت کرده است، نمیتواند سکوت کند، همانطور که بلبل برای آواز خواندن آفریده شده است.