شمارهٔ ۴۵۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و شوقی صحبت می‌کند که او را ناتوان و بی‌تاب کرده است. او به معشوق خود، که مانند آفتابی درخشان است، اشاره می‌کند و می‌گوید که هرچه تلاش کند، نمی‌تواند به او دست یابد. شاعر احساس می‌کند که بلای جانش شده و به زیبایی و جاذبه معشوقش اعتراف می‌کند. او در نهایت بیان می‌کند که با وجود تمام درد و رنج‌هایی که از عشق متحمل شده، خوشحال است که در آستان معشوق خود حضور دارد.
تو آفتابی و شوق تو ناتوانم کردنمیرسد بتو دستم چه میتوانم کرد
هوش مصنوعی: تو مانند آفتابی و عشق تو مرا ضعیف کرده است. دست من به تو نمیرسد، چه کار میتوانم بکنم؟
چه همت است ز جانبخشی فلک بر منکه چون تو آفت (جانرا) بلای جانم کرد
هوش مصنوعی: چه عزم و ارادهای از جانب آسمان بر من وجود دارد که تو، مانند آفتی که جانم را عذاب میدهد، بر من تأثیر گذاشتهای.
ز نرگس تو چگویم که تا سخن کردمبعشوه کرد نگاهی که از زبانم کرد
هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی و جذابیت تو، نمیدانم چه بگویم. وقتی شروع به صحبت کردم، با نگاهی خاص و فریبنده به من نگریستی که زبان مرا در اختیار گرفت.
ز شوق کعبه مقصود اینقدر رفتمکه خار باد بهاری در استخوانم کرد
هوش مصنوعی: از شدت شوق و اشتیاق به زیارت کعبه، به اندازهای سفر کردم که حس میکنم مانند خارهای بهاری در بدنم جا گرفته و دردناک شدهاند.
اگرچه ریخت فلک خونم از سخن اهلیخوشم که بر در او خاک آستانم کرد
هوش مصنوعی: با وجود اینکه آسمان به خاطر سخنانی که دربارهام گفته شده، مرا به شدت آزار میدهد، اما از این که در کنار درگاه او قرار دارم و به او خدمت میکنم، بسیار خوشحالم.