شمارهٔ ۴۶۸
هوش مصنوعی: در این شعر، به زیبایی‌های فصل بهار و حال و هوای آن پرداخته شده است. شاعر از گل‌ها و شادابی بهار صحبت می‌کند و به عشق و غم ناشی از آن اشاره می‌نماید. نمادهایی مانند لاله و گل خندان به کار رفته‌اند تا احساسات عاشقان و درد و رنج‌های آنان را نشان دهند. در نهایت، شاعر به حال دل عاشقان اشاره کرده و به تنهایی و اندوه آنان در مواجهه با عشق اشاره می‌کند.
فصل بهار و خلق بعشرت نشسته اندمارا چو لاله ساغر عشرت شکسته اند
هوش مصنوعی: در فصل بهار، مردم خوشحال و شاداب نشستهاند، ولی حال من مانند لالهای است که جام شادیاش شکسته شده است.
بیرون خرم ام ای گل خندان که در چمنآیین نوبهار بیاد تو بسته اند
هوش مصنوعی: ای گل خندان، بیرون خوشحال و شاداب هستی، چرا که در باغ به مناسبت بهار جدید، مراسمی به یاد تو برپا شده است.
از خاک کشتگان غمت لاله می دمدیعنی هنوز ز آتش داغت نرسته اند
هوش مصنوعی: از خاک مردگان عشقت، لالهای میروید، به این معنا که هنوز هم شعلههای درد و داغ ناشی از غم تو خاموش نشده و یاد تو در دلها زنده است.
بیچاره عاشقان که ز دست تو روی زردهمچون گل دو رنگ بخوناب شسته اند
هوش مصنوعی: عاشقان بیچاره که به خاطر تو، چهرهشان رنگ پریده و زرد شده، مانند گلی که رنگش دوگانه است و در خون شسته شده.
اهلی که مرغ هر چمنی بود شد کنونز آنها که پا شکسته بکنجی نشسته اند
هوش مصنوعی: پرندهای که در هر چمن و دشت زندگی میکرد، حالا تبدیل به موجودی شده که در گوشهای نشسته و پایش شکسته است.