شمارهٔ ۴۶۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد فراق یار و بی‌تابی دلش صحبت می‌کند. او به زوال زیبایی‌ها اشاره دارد که زلف یار از دست رفته و بویی از عشق در فضا باقی مانده است. شاعر به دنبال گنجی از عشق بوده، اما به نتیجه نرسیده و خانه‌اش به ویرانه بدل شده است. همچنین به تأثیرات عشق و ناکامی بر دل عاشق می‌پردازد که در نهایت، با وجود جدایی و تغییرات، هنوز هم دلی مغموم و دیوانه در گوشه‌ای از میخانه باقی مانده است. شاعر از زیبایی‌های گذشته یاد می‌کند و سعی دارد رنج دل و یأس خود را بیان کند.
زلف یار از دست رفت و دل ازو دیوانه ماندمشک رفت از خانه اما بوی او در خانه ماند
هوش مصنوعی: زلف معشوق از دست رفت و دل همچنان مجنون او ماند. هر چند مشک از خانه رفته، اما بوی خوش او هنوز در خانه باقیست.
خانه ناموس کندم از پی گنج مرادآن نیامد عاقبت در دست و این ویرانه ماند
هوش مصنوعی: خانهای برای حفظ آبرو و شرافت خود ساختم، ولی به دنبال به دست آوردن آرزوهای بزرگتر بودم که در نهایت این دستاورد حاصل نشد و حالا فقط یک ویرانه از آن باقی مانده است.
شمع چندان سر کشید از ناز کز برق فناخود نماند و داغ حسرت بر دل پروانه ماند
هوش مصنوعی: شمع به خاطر ناز و فریباییاش چنان درخشید که در نهایت از بین رفت و چیزی جز حسرتی در دل پروانه برجای نگذاشت.
ساغر عشرت شکست و هر کسی راهی گرفتعاشق افتاده دل در گوشه میخانه ماند
هوش مصنوعی: جام شراب شادمانی شکست و هر کس به سمت خود رفت، اما عاشق دلی که افتاده بود، در گوشه میخانه باقی ماند.
گرچه آن شوخ پریوش را نماند آن حسن و نازاهلی سرگشته باری از غمش دیوانه ماند
هوش مصنوعی: اگرچه آن دختر زیبا و بازیگوش دیگر جذابیت و نازش را ندارد، اما هنوز هم یاد و خاطرۀ او باعث دیوانگی و شیدایی من شده است.