شمارهٔ ۴۸۰
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به حسرت و اندوه ناشی از جدایی اشاره می‌کند. او می‌گوید که نور زندگی‌اش از او رفته و به شدت احساس گم‌گشتگی می‌کند. از دیگران درخواست کمک دارد تا او را در این دردناک‌ترین لحظات تنها نگذارند. شاعر از درد و رنجی که در دل دارد سخن می‌گوید و به طور خاص به درد جدایی از محبوب اشاره می‌کند. در نهایت، او احساس می‌کند که این جدایی او را به سمت غم و اندوه می‌کشاند و دیگران فکر می‌کنند که در خانه‌اش آتش‌سوزی شده است، در حالی که واقعیت این است که او در آتش دل خود می‌سوزد.
نیست جان رفتن که نور از چشم روشن می‌روداین بود کان نور چشم از دیده من می‌رود
هوش مصنوعی: وقتی جان می‌رود، نور چشمان هم از بین می‌رود. این نشان میدهد که نور چشمان من دارد از دیدگانم کمکم می‌رود.
دست من گیرید یا دامان او کز رفتنشپایم از جا، صبرم از دل، جانم از تن می‌رود
هوش مصنوعی: دست مرا بگیرید یا به دامن او چنگ بزنید؛ زیرا از رفتنش نه تنها توان ایستادن ندارم، بلکه صبرم از دل و جانم از بدنم می‌رود.
همچو برق از دیده رفت آن شوخ خرمن‌سوز منوه که از آه درون دودم به خرمن می‌رود
هوش مصنوعی: آن معشوق جوان و جذاب مانند برق ناگهان از دیدم ناپدید شد و افسوس که نالههای درونم به قدری بلند است که به خرمن احساساتم میرسد.
دامن چون دامن صحراست دایم لاله‌زاربس که خون دل ز چشمم تا به دامن می‌رود
هوش مصنوعی: دامن من مانند دامن صحراست که همیشه پر از لالههای سرخ است، زیرا اشکهای من مانند خون دل از چشمانم جاری میشود و به دامنم میریزد.
چشم ما گلشن شد از خون جگر و آن سرونازمی‌گذارد چشم ما و سوی گلشن می‌رود
هوش مصنوعی: چشم ما به خاطر درد و رنجی که کشیدهایم، پر از زیبایی و شگفتی شده است و آن خوشانصاف، با ناز و لطافت از کنار ما عبور می‌کند و به سوی گلستان می‌رود.
خلق پندارند کآتش در سرای من فتادشب چو دود دل ز آهم سوی روزن می‌رود
هوش مصنوعی: مردم گمان می‌کنند که آتش در خانه من افتاده است، اما در واقع، شب به خاطر نالههایم، دل من مانند دودی به سوی روزن می‌رود.
سوی گلشن آن پری با مردم بیگانه رفتاهلی دیوانه از جورش به گلخن می‌رود
هوش مصنوعی: دختر زیبایی به سوی باغ گل رفت و مردم عادی از او دوری کردند. لنگر دیوانهای که از طبعش پریشان شده، به خاطر او به سمت باغ گل می‌رود.