شمارهٔ ۴۸۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و درد جدایی صحبت می‌کند. او به شدت تحت تأثیر محبوبش قرار دارد و می‌گوید که دیوانگی ناشی از عشق او، او را رسوا می‌کند. عشق او غوغایی در دلش ایجاد کرده که نمی‌تواند خاموشش کند. شاعر به وضعیت خود اشاره می‌کند که هر چه بیشتر سعی می‌کند خاموش و بی‌خبر بماند، عشق او شعله‌ورتر می‌شود و صبرش را می‌سوزاند. او به زیبایی لب‌های محبوب و تأثیر آن بر جانش اشاره می‌کند و همچنین از احساس اضطراب و درد جدایی سخن می‌گوید. در نهایت، او خود را مانند مجنون می‌بیند که از غم عشق راهی صحرا می‌شود.
زان پری ما را دل دیوانه رسوا می‌کنداین چه رسوایی است این دیوانه با ما می‌کند
هوش مصنوعی: محبت زنی از یک موجود دلفریب ما را به شدت تحت تأثیر قرار داده و همگان را از حال ما آگاه کرده است. این چه وضعی است که این عشق و دیوانگی بر سر ما آورده؟
ای که می‌گویی ز افغان چند غوغا می‌کنیمن خموشم عشق او در سینه غوغا می‌کند
هوش مصنوعی: تو که می‌گویی چرا من صدای بلندی ندارم، باید بدانی که من در درونم از عشق او شور و هیجانی دارم که بسیار بیشتر از هر صدایی است.
یار پروای شهیدان محبت کی کندصدهزاران کشته است آنجا که پروا می‌کند
هوش مصنوعی: دوست به فکر شهیدان عشق نیست، زیرا در آنجا که باید به آن فکر کند، هزاران جان باخته وجود دارد.
تا بسوزد خرمن صبر مرا آن شهسوارنعل اسبش آتشی از سنگ پیدا می‌کند
هوش مصنوعی: شهسوار با نعل اسبش آتشی را از سنگ پیدا می‌کند، تا اینکه خرمن صبر من بسوزد.
لعل آن شیرین‌دهان را خنده هم در چاشنی استقطع جانم آن لب شیرین نه تنها می‌کند
هوش مصنوعی: لب‌های شیرین و زیبا آن معشوقه، نه تنها با لبخندش جذابیت بیشتری پیدا می‌کند، بلکه با چاشنی خندهاش نیز بر دل من تاثیر عمیقتری میگذارد و زندگیام را تحت تاثیر قرار میدهد.
اضطراب من چو مرغ بسمل او را خوش بودمن به خون می‌غلتم و آن مه تماشا می‌کند
هوش مصنوعی: من در عذاب و نگرانی هستم و این برای او خوشایند است، در حالی که من در غم و درد خود غرق میشوم و او فقط به تماشای من مشغول است.
همچو آهو می‌رمند از عاشقان خوبان شهراهلی از این غم چو مجنون رو به صحرا می‌کند
هوش مصنوعی: عاشقان خوبان شهر مانند آهو از غم فرار میکنند، همانطور که مجنون به سوی صحرا میرود تا از این درد رهایی یابد.