شمارهٔ ۴۸۹
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق عاشقانه و دردهای ناشی از عشق می‌پردازد. شاعر به نیاز خود به محبت و توجه دیگران اشاره می‌کند و از این می‌گوید که هیچ‌کس نباید به وضع ناگفتنی فقیران بی‌توجهی کند. او به زیبایی و ناز محبوب اشاره دارد و می‌گوید نباید کسی را به خاطر زیبایی‌اش اسیر کرد. شاعر همچنین به زخم‌های دل خود و درد ناشی از عشق اشاره می‌کند و درمان این دردها را مشکل می‌داند. به طور کلی، شعر احساساتی پر از اندوه و خواسته‌های عاشقانه را به تصویر می‌کشد.
نیاز من نخرد کس، که کس فقیر مبادبناز حسن فروشان کسی اسیر مباد
هوش مصنوعی: هیچ‌کس به نیاز من اهمیت نمیدهد، چون هیچ‌کس دوست ندارد در فقر به سر ببرد. امیدوارم کسی تحت تأثیر زیباییچهرگان قرار نگیرد.
به نیم ذره نکرد اعتبارم آن خورشیدبه چشم یار کسی اینچنین حقیر مباد
هوش مصنوعی: آن خورشید که به چشم محبوبم میتابد، برای من ارزش و اعتباری ندارد، ای کاش کسی به این اندازه حقیر نباشد.
دو دیده بر سر دل شد چو پیر کنعانمبلای عشق جوانان وبال پیر مباد
هوش مصنوعی: چشمانم پر از اشک شده و حالتی مانند پیرمردی دارم که در درد عشق جوانان غرق است؛ امیدوارم که مشکلات و سختیهای عشق جوانان بر دوش پیرمردان نیفتد.
هلاک کرد مرا خشم و ناز آن بدخوکسی خزاب بتان بهانه گیر مباد
هوش مصنوعی: خشم و ناز آن موجود بدخلق مرا نابود کرد. کاش بهانهگیران، بهانهگیری نکنند.
علاج زخم دل خود چه میکنی اهلیجراحت دل عاشق دوا پذیر مباد
هوش مصنوعی: آه ای اهلی، برای درمان زخم دل خود چه کار میکنی؟ امیدی به درمان درد دل عاشق نیست.