شمارهٔ ۵۰۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد دل و عشق سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که هر بار که غم و کدورتی به او سراغ می‌آید، به میخانه می‌رود تا دلش را پاک کند. او از شوق معشوقش به آتش می‌افتد و اشک‌هایش مانند شمع می‌ریزد. همچنین، او نگران این است که مبادا از او جدا شود، چرا که عشق او به زلف معشوقش جانش را می‌برد. شاعر به زیبایی عشق و درد جدایی را توصیف می‌کند و در نهایت به این نتیجه می‌رسد که تنها عشق معشوق می‌تواند او را از غم و اندوه آزاد کند.
هر کدورت که نصیب من دلخسته شودچون بمیخانه روم پاک ز دل شسته شود
هوش مصنوعی: هر مشکل یا ناراحتی که به من برسد، وقتی به میخانه بروم، تمام غمهایم از دل پاک میشود.
تا مرا در جگر آتش بود از شوق رختکی چو شمع از مژه ام اشک روان بسته شود
هوش مصنوعی: تا زمانی که در دل من آتش شوق تو وجود دارد، اشکهایم مانند شمع از چشمانم جاری نخواهد شد.
مگسل از من که بامید سر زلف تو دلمیبرد از رگ جان تا بتو پیوسته شود
هوش مصنوعی: مرا رنجش مده و از خود دور نکن، زیرا به امید سر زلف تو، دل من از عواطفش به رگ جانم پیوند خورده و منتظر پیوستن به تو هست.
آندم ایدیده ز خار مژه گل خواهی چیدکه دوصد خار بن از خون تو گلدسته شود
هوش مصنوعی: آن زمان که بتوانی از مژههای خاری گل بچینی، بدان که بسیاری از خارها به خاطر خون تو شکفته خواهد شد.
کی بود ایمه بد خو که بشمشیر اجلاهلی از بند غم هجر تو وارسته شود
هوش مصنوعی: کیست که بتواند با شمشیر مرگ، کسی را از غم جدایی تو رها کند؟