شمارهٔ ۵۰۸
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و دلتنگی سخن می‌گوید. شاعر به درد و ناراحتی پنهانی در دل اشاره می‌کند و می‌خواهد بدانیم که اگر کسی به عمق وجود او ننگرد، نمی‌تواند احساساتش را درک کند. او به شمعی که در خلوت خود می‌سوزد اشاره می‌کند و می‌گوید کسانی که فقط به ظواهر می‌نگرند، کور هستند. دل او به خاطر زیبایی‌های خاصی به وجد آمده و در طلب آفتاب و روشنی‌ست. در نهایت، شاعر به نقد خودپرستی و بی‌توجهی به حقیقت می‌پردازد و بیان می‌کند که انسان باید به باطن و حقیقت امور نگاه کند.
داغ پنهان دلم هر دیده مشکل بنگردتاچه صاحب دیده یی باشد که در دل بنگرد
هوش مصنوعی: هر کسی که با دقت به دل من نگاه کند، متوجه درد پنهانی که در آن دارم خواهد شد، اما آیا کسی پیدا میشود که بتواند به عمق احساساتم پی ببرد؟
هرکه شمع خلوت جانش تو باشی در خیالکور بادا دیده اش گر شمع محفل بنگرد
هوش مصنوعی: هر کس که در خلوت و تنهاییاش تو مانند شمعی روشن باشی، اگر بخواهد به جمع و محفل نگاه کند و به چیزهای دیگر توجه کند، چشمانش به دلیل نادانی و غفلت کور خواهد شد.
دل بیک نظاره از جا رفت و کی ماند بجادره یی کو آفتابی در مقابل بنگرد
هوش مصنوعی: دل به تماشای زیباییها پرواز کرد و دیگر جایی برای ماندن نداشت؛ مانند درهای که در مقابلش آفتاب میتابد و همه چیز را روشن می‌کند.
چشم مجنون دیدن لیلی صلاح حال اوستدر صلاح حال عالم چشم عاقل بنگرد
هوش مصنوعی: مجنون اگر لیلی را ببیند، این برای او بهترین حال است، اما عاقل باید به طور کلی به وضعیت جهان نگاه کند.
چشم من بر حاصل وصل است اگر پاشم سرشکهرکه پاشد دانه یی اول بحاصل بنگرد
هوش مصنوعی: چشمان من تنها به محصول وصال دوخته شده است. اگر هم اشکی بریزم، به هر کس که اشک بریزد، نخستین چیزی که باید به آن توجه کند، میوه حاصل است.
مدعی با بت پرست از خودپرستی بد بودعیب اهلی کی کند کو حق ز باطل بنگرد
هوش مصنوعی: مدعی که خود را برتر از دیگران میداند، در مقابل بتپرست (کسی که به بتهای دینی اعتقاد دارد) از خودپرستی و عیبهایش دچار مشکل است. چه کسی میتواند عیوب دیگران را ببیند در حالی که خود بر حق و باطل نمی‌تواند تمایز قائل شود؟