شمارهٔ ۵۱۰
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر مفهوم تقوی و ریاکاری است. شاعر می‌گوید تقوی واقعی به معنای پرهیز از دیگران نیست، بلکه ریا و کبر است. او اشاره می‌کند که اگر ساقی می، در دل کاسب‌هایی که به توبه پرداخته‌اند، ریخته باشد، خوب است وگرنه داستان تقوی طولانی و بی‌فایده است. شاعر همچنین بر این نکته تأکید می‌کند که با وجود حضور در میخانه، چراغ هدایت پیر و دانا همیشه برایش روشن بوده است. او از کارهای علمی و جدال‌های مدرسه به میخانه آمده و در آنجا نیازهای واقعی را یافته است. در نهایت، شاعر به آگاه نبودن افرادی اشاره می‌کند که نتوانسته‌اند کرم و کمک خداوند را درک کنند.
آن تقوی ام که از همه کس احتراز بودتقوی نبود مایه صد کبر و ناز بود
هوش مصنوعی: تقوایی که فقط به این دلیل باشد که از دیگران جدا شده و دوری گزینیم، در واقع تقوای واقعی نیست، بلکه منبعی از تکبر و خودبزرگبینی است.
ساقی که می بخرقه این توبه کار ریختخوش کرد اگرنه قصه تقوی دراز بود
هوش مصنوعی: اگر ساقی که شراب میریزد، توبهام را بشکند و به من خوشی بدهد، خوب است؛ زیرا اگر بخواهم درباره تقوا و پرهیزکاری صحبت کنم، داستانش بسیار طولانی و عذابآور خواهد بود.
روشن بود چراغ تو ای پیر زانکه منهر وقت کآمدم در میخانه باز بود
هوش مصنوعی: چراغ تو همیشه روشن بود، ای پیر، زیرا هر بار که به میخانه آمدم، در آن باز بود.
از جنگ و بحث مدرسه رفتم بمیکدهدیدم میان درد کشان صد نیاز بود
هوش مصنوعی: از بحث و جدلهای مدرسه دور شدم و به میخانه رفتم. در آنجا دیدم که میان افرادی که رنج میبرند، نیازهای زیادی وجود دارد.
اهلی شکست کار تو میخواست مدعیبیچاره غافل از کرم کارساز بود
هوش مصنوعی: اهلی به دنبال شکست تو بود، اما او نمیدانست که در پس پرده نعمت و بخشش بزرگی وجود دارد که میتواند مشکل را حل کند.