شمارهٔ ۵۳۲
هوش مصنوعی: این شعر به تأکید بر اهمیت آزادی، عشق و رهایی از قید و بندهای اجتماعی می‌پردازد. شاعر به مقایسه‌ی زندگی عارفانه و زهد گرایی با مستی و رندی می‌پردازد و معتقد است که باید به جای زهد و تظاهر به تقوا، به زندگی واقعی و عشق حقیقی پرداخته شود. در این راه، باید به دنبال حقیقت در دل و جان خود بود و از جستجوی بیرونی دست کشید. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که گنج واقعی در زندگی، در دل و درون خود ماست و نه در این دنیای ویران.
سر به جای پای در میخانه می‌باید نهادجای مردان را قدم مردانه می‌باید نهاد
هوش مصنوعی: باید سر را به جای پا در میخانه گذاشت و به جای مردان، رفتار شجاعانه و با ارادهای نشان داد.
گر خراباتی و مستی جامهٔ رندی بپوشورنه این زهد و ورع در خانه می‌باید نهاد
هوش مصنوعی: اگر دچار میخواری و شور و حال هستی، لباس رندانه بپوش. ولی اگر این چنین نیستی، بهتر است که زهد و پرهیزگاریات را در خانه بگذاری و از آن دوری کنی.
اندک‌اندک چند سوزد کس به داغ عاشقیداغ دل یکباره چون پروانه می‌باید نهاد
هوش مصنوعی: به آرامی و به تدریج، بعضیها در آتش عشق میسوزند، اما برای کسی که عاشق است، داغ دل باید به صورت ناگهانی و تمامعیار بروز کند، مانند پروانهای که به شعله نزدیک میشود.
واعظا، ما نیز بیداریم پر افسون مدمکودکان را گوش بر افسانه می‌باید نهاد
هوش مصنوعی: ای واعظ، ما هم بیداریم و تحت تأثیر جادو هستیم. باید گوشهای کودکان را به افسانهها بسپاریم.
اهلی آن گنجی که می‌جویی در این ویرانه نیستپا برون زین عالم ویرانه می‌باید نهاد
هوش مصنوعی: در این ویرانهای که در آن زندگی میکنیم، آن گنجی که به دنبالش هستی وجود ندارد. برای یافتن آن، باید از این دنیای خالی و نابود شده خارج شوی.