شمارهٔ ۵۳۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و yearning (آرزو و longing) خود سخن می‌گوید. او در آرزوی وصال محبوب است و می‌گوید که حتی اگر بویی از عشق او به وی برسد، راضی است. شاعر با استفاده از تشبیهات مختلف، حال و هوای خود را توصیف می‌کند و از خواسته‌های او برای وصال محبوبش می‌گوید. او به مسائلی چون محبت، امید و درد دل اشاره می‌کند و در نهایت به این نکته می‌رسد که عشق و وصال محبوب مهم‌تر از هر چیز دیگری است. ترس از جدایی و مرگ نیز در ابیات مختلف حس می‌شود و شاعر آرزو دارد تا افکار و احساساتش به محبوبش برسد.
کی بمن وصل چنین غایه مویی برسدراضیم گر بمن سوخته بویی برسد
هوش مصنوعی: تا کی به من وصل می‌شود، حتی اگر فقط جرقهای از محبتش به من برسد، راضیام که بوی سوختگی عواطفم به او برسد.
گر دمی نیز شوی رام من ای طرفه غزالتا هماندم به رهی بیهده گویی برسد
هوش مصنوعی: اگر برای یک لحظه هم نرم و آرام من بشوی، ای غزال زیبا، شاید در همان لحظه برسانی به راهی که بیهدف است.
تیغ چون آب بر آور که ازین چشمه مهرچشم آن نیست که آبی بگلویی برسد
هوش مصنوعی: تیغ را به شدت بزن، زیرا از این منبع عشق، چشمی وجود ندارد که آبی به گلویش برسد.
گر بفریاد دل ما دم عیسی نرسیدنفس پاکدلی از سر کویی برسد
هوش مصنوعی: اگر دردی از دل ما را درمان نکند، امید داریم که نفس پاکدلی از آن سر کوچه بیاید و به فریاد ما برسد.
گر بمیرم مکن ای همنفسم زود بخاکنفسی باش که تا آینه رویی برسد
هوش مصنوعی: اگر من بمیرم، ای همدم من، زود مرا به خاک بسپار. نگذار که کسی بیافتد تا چهرهام را ببیند.
بی نصیب از کرم پیر مغان کیست دلاصاف می گر نرسد درد سبویی برسد
هوش مصنوعی: هیچ کسی از نعمت و بخشش پیر مغان بینصیب نیست. ای دل، اگر شراب خالصی به تو نرسد، درد دل تو با سرازیر شدن یک رژ زرد میتواند آرام بگیرد.
نگسلد اهلی از آن زلف چو زناز تو دلاگرش کار تن زار بمویی برسد
هوش مصنوعی: اگر دلی به زلف تو وابسته باشد، هرگز نمیتواند از آن جدا شود، حتی اگر به درد و رنج گرفتار شود.