شمارهٔ ۵۶۴
هوش مصنوعی: این شعر به بیان عشق و آرزوهای عاشقانه پرداخته و حسرت و درد ناشی از معشوق را توصیف می‌کند. شاعر تاکید می‌کند که درخواست‌ها و دعاهای عاشقان به کجا می‌رسد و اینکه حتی اگر معشوق وفایی نداشته باشد، عشق آنها همچنان رنگ و بویی دارد. همچنین اشاره می‌کند که اگر رقیبی ظهور کند، نباید بر او تکیه کرد زیرا آه و ناله عاشق می‌تواند کوه را جابه‌جا کند. در نهایت، شاعر به صبر اشاره می‌کند و بیان می‌کند که حقایق زندگی و خواسته‌های دل می‌توانند به تحقق الهی برسند.
چشمه نوش نوخطان مهر گیابر آوردچشمه چشم عاشقان خار بلا بر آورد
هوش مصنوعی: چشمهای تازه و خوشمزه از مهر گیابر به وجود آمده که چشمان عاشقان را از خاری که به آنها آسیب میزند، رهایی میبخشد.
چند نهیم بر زمین روی نیاز بهر اوچند بر آسمان کسی دست دعا بر آورد
هوش مصنوعی: چند بار باید به زمین بیفتیم و درخواست کنیم؟ چه نیازی به این کار داریم وقتی که کسی بالا در آسمان دست به دعا برداشته است؟
گرچه ز نوگل رخش بوی وفا نمی دهدباشد از آب چشم ما رنگ وفا بر آورد
هوش مصنوعی: هرچند که گل زیبای او عطر وفا ندارد، اما ممکن است اشکهای ما رنگ وفا را به وجود آورند.
گر بکشد ز غمزه ام غم نبود ز سر مراترسم از آنکه تیغ او سر بجفا بر آورد
هوش مصنوعی: اگر از غمزهاش مرا بکشد، غم نخواهم داشت، اما میترسم که تیغ او به سبب ستمش بر سر من فرود آید.
ایکه رقیب ما شدی گر همه بیستون شویتکیه مکن که آه ما کوه ز جا بر آورد
هوش مصنوعی: اگر دشمن ما بشوی، هرچقدر هم که قوی و بزرگ شوی، اجازه نده که بر روی ما تکیه کنی، زیرا فریاد و ناله ما می‌تواند کوهها را از جا بکند.
اهلی اگرچه کار دل نیست بکام از آن دهانصبر که کار به شود کام خدا بر آورد
هوش مصنوعی: اگرچه دل آدمی درگیر کار و تلاش نیست، اما باید صبر را به خرج دهد و منتظر بماند تا خواستههایش به سرانجام برسد، زیرا در نهایت همه چیز مطابق اراده خداوند پیش خواهد رفت.