شمارهٔ ۵۷۱
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف آشنایی و ناآشنایی انسان‌ها با ویژگی‌های عاطفی و رفتارهای یکدیگر می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که هیچ‌کس نمی‌تواند به‌طور کامل احساسات و ویژگی‌های محبوبش را بشناسد، حتی اگر در ظاهر آن‌ها را ببیند. او به عشق و وفا اشاره می‌کند و از این می‌ترسد که محبوبش به وعده‌هایش عمل نکند. در کل، این شعر تأکید بر دشواری شناخت واقعی دیگران و خصوصیات عمیق در روابط عاطفی دارد.
کس عشوه خونخواری او را نشناسدکس دشمنی و یاری او را نشناسد
هوش مصنوعی: هیچکسی نمی‌تواند زیبایی و جذابیت او را درک کند و همچنین هیچ‌کس نیست که دشمنی و دوستی او را بشناسد.
از بسکه رخ از عربده افروخته چون گلکس مستی و هشیاری او را نشناسد
هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی و جاذبهاش، چهرهاش همچون گل درخشنده شده است و هیچ‌کس نتوانسته حالتی از مستی یا هشیاری او را تشخیص دهد.
درمان دل خسته بعمدا نکند یارآن نیست که بیماری او را نشناسد
هوش مصنوعی: دوستی که دردی را احساس نکند و به خاطر دلbroken به درمان دل شتاب نکند، واقعاً دوست واقعی نیست.
بیداری چشم از غم دل بود همه شبدل چون حق بیداری او را نشناسد
هوش مصنوعی: تمام شب را به خاطر غم دل بیدار هستم، ولی دل من همچون حقیقت، بیداری را نمیشناسد.
ترسم که وفایی نکند یار به اهلیچون قدر وفا داری او را نشناسد
هوش مصنوعی: میترسم که یار در برابر وفا و محبت من بیتوجه باشد، چون او ارزش وفا را نمیداند و درک نمیکند.