شمارهٔ ۵۸۶
هوش مصنوعی: این شعر به بیان حسرت و اندوه گوینده از سرگذشت و عشق ناپایدارش می‌پردازد. او به زودی عمرش به زاری و درد خواهد گذشت و احساس می‌کند که زندگی‌اش بر باد رفته است. گوینده از عشق ناکام خود به خسرو و دردهایی که فرهاد کشیده، صحبت می‌کند و بیان می‌کند که در مسیر زندگی با مشکلات و گرفتارهای زیادی مواجه است. رغم تمام این دردها، خیالش از هجرت معشوق و گرفتاری‌های خود در سرزمین عذاب می‌گذرد. او نیز به سوگواری و فراق دلخواه خود اشاره کرده و از این می‌گوید که همگی در مقابل آتش عشق بی‌رحم دوست، به بیرون رانده می‌شوند. در مجموع، شعر حس غم و اندوه ناشی از عشق و جدایی را به خوبی منتقل می‌کند.
عمرم بآه و ناله و فریاد می رودعمر عزیز من همه بر باد میرود
هوش مصنوعی: عمر من با گریه و شکایت و ناله سپری میشود و عمر گرانبهایم همه در حال هدر رفتن است.
شیرین نماند و شوری خسرو که ظلم کردروز قیامت از دل فرهاد میرود
هوش مصنوعی: شیرین نتواند باقی بماند و دل تنگ فرهاد به خاطر ظلمی که خسرو کرد، در روز قیامت از بین میرود.
در هر قدم هزار گرفتار در رهندوان سرو ناز از همه آزاد میرود
هوش مصنوعی: در هر قدم، هزاران نفر در این راه دچار مشکل و سختی هستند، اما آن سرو بلند و زیبا به راحتی و بدون هیچ قید و شرطی در حال حرکت است.
غم نیست گر به بستر مرگم ز هجر اودر این غمم که مدعی ام شاد میرود
هوش مصنوعی: غم و اندوهی نیست اگر در بستر مرگ به خاطر دوری او بگذرم، چرا که در این حال، کسی که ادعای عشق دارد، در حالی که من رنج میبرم، خوشحال و شاداب است.
یادم کجا کند که اسیران درد اوچندان بود که درد من از یاد میرود
هوش مصنوعی: یادم نمیآید که چقدر اسیران درد او زیاد بودند که درد من به فراموشی سپرده میشود.
با سیل گریه خانه در آن کوی چون کنم؟کانجا هزار خانه ز بنیاد میرود
هوش مصنوعی: چگونه میتوانم با اشک و گریه، خانهام را در آن مکان حفظ کنم؟ زیرا آنجا هزاران خانه از ریشه ویران میشود.
اهلی که شد بآتش آه از جهان بروناز جور دوست باعلم داد میرود
هوش مصنوعی: به هنگامی که دل در آتش عشق می سوزد و از ظلم و کینه دوستی خسته می شود، آدمی با دانش و آگاهی از این جهان رهایی می یابد.