شمارهٔ ۵۸۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از زیبایی و魅بت چشمان محبوبش سخن می‌گوید و بیان می‌کند که چقدر تحت تأثیر ناز و دلربایی او قرار گرفته است. او از محبوبش می‌خواهد که جرعه‌ای از محبتش را به او بدهد، چون حالش بدون او غمگین و سخت است. شاعر همچنین اشاره می‌کند که از ترس ناز محبوبش، شب‌ها بی‌صدا و غمگین است و نمی‌خواهد از احساساتش کسی خبر داشته باشد. او در انتها به پرنده‌ای اشاره می‌کند که اگر بر خاک او بگذرد، دوباره به زندگی و شادابی برمی‌گردد. این اشعار به زیبایی و عمق احساس شاعر نسبت به عشق و معشوقش اشاره دارند.
ای کرده چشمت عالمی مست از شراب ناز خودیک جرعه‌ای بر ما فشان از نرگس غماز خود
هوش مصنوعی: چشمانت باعث شدهاند که تمام دنیا به سرمستیش بیفتند، حالا یک قطره از زیبایی و ناز خودت را بر ما بریز، مثل نرگس که خبر از حال دل میدهد.
هرگز چه دانی حال من کز حسن و نازت چو نبودچون کس ندیدی در جهان هرگز نگویم راز خود
هوش مصنوعی: هرگز نمیدانی که حال و احوال من چگونه است، زیرا زیبایی و ناز تو را مانند هیچکس در جهان نديدهام. به همین خاطر، هرگز راز خود را با کسی در میان نمیگذارم.
از بیم خوی نازکت شب‌ها که افغان می‌کنماز جنگ و غوغای سگان کم می‌کنم آواز خود
هوش مصنوعی: به خاطر نگرانی از لطافت خودم، شب‌ها که ناله و فریاد می‌کنم، از شلوغی و هیاهوی سگها، صدای خودم را کم می‌کنم.
هرچند کز دود دلم هر مو زبان حال شدگر سوزم از غیرت به کس هرگز نگویم راز خود
هوش مصنوعی: هرچند که دل من از غم و درد مانند موهای خودم زبانه میکشد، اما اگر از غیرت به آتش بیفتم، هرگز راز خودم را به کسی نخواهم گفت.
ای طایر اقبال اگر بر خاک اهلی بگذریبنشین که مرغ روح او بازآید از پرواز خود
هوش مصنوعی: ای پرندهٔ خوشبختی، اگر بر دیار او بگذری، کمی بایست و استراحت کن، چون مرغِ روح او که از پرواز برگشته، دوباره به خانه برمی‌گردد.